Strijkparels.

8 11 2009

Een blik op de stats van leeuwkes.com leert dat er toch wel wat volk hier afkomt in de hoop strijkparelpatronen te vinden. Om dan te botsen op een verhaal over de mysterieuze verdwijning van een strijkparel in de neus van Senne.

Omdat klant koning is en ge surfers nooit moogt teleurstellen: ziehier een hoop links die ik met mijn strijkparelfan al bezocht heb:

http://www.beekieforum.nl/vlokje/strijkkralen.htm
http://kids.flevoland.to/borduren/
http://www.perlerbeads.com/
http://icandream.com/crafts/p/index.shtml

en had ik een dochter, ik maakte zeker deze: http://www.perlerbeads.com/ideapages/ideaheartboxes/heartboxes.html

Voilà, tot uw dienst :-)





Vriendschap.

6 11 2009

Senne: ‘Jij mag kiezen wie er begint, omdat jij mijn beste vriend bent!’

Rune: ‘Ok, dan mag jij beginnen, omdat jij mìjn beste vriend bent!’





Parijs.

5 11 2009

Sinds hartsvriendinnetje Axelle vorig jaar naar Parijs verhuisde, en zowel de Kleine Einsteins als Kika & Bob de Eiffeltoren al eens met een bezoekje vereerden, stond een bezoekje aan de Lichtstad zéér hoog op het verlanglijstje van Senne.

Dus boekten wij een driedubbel ticket op de Thalys, en een fijn hotel-met-Brussels-Airlines-korting, en gingen wij zondagavond Matisse afzetten voor een verwendriedaagse bij Oma en Opa. Om maandag dan in het station van Vilvoorde te starten wat zeer zeker een zalig citytripje was – zij het wat anders dan mochten we het onder ons twee gedaan hebben.

Voorbereid hadden we niet echt: vooraf had ik op Facebook & Twitter wel naar tips gevraagd voor een fijne Parijs-trip met kids. Werden mij o.a. aangeraden en had ik dus ook afgeprint mee:

- Pretpark Parijs van uit de Weekend Knack
- http://www.parijsalacarte.nl/opstapmetkinderen.html

En van een collega o.a. volgend boekje: Parijs Kidskompas

Dat hadden wij beiden snel allemaal even doorgelezen zodat we Senne elke keer de keuze konden geven over wat hij het liefste wou doen.

En zo deden wij achtereenvolgens (met tussendoor heel veel pokkedure drank- en eetpauzes), op het kalme ritme van een bijna-zesjarige in volle verwondering en niet opgejaagd door enige Rough Guide- of Lonely Planet-stress:

op Dag 1 (namiddag):

- de Eiffeltoren: eerst vanbuiten (incl. het plein en de ‘zwarte meneren’ die vanalles verkopen), en dan vanbinnen. Lang wachten was het wel. Tot verdieping 2 zijn we gegaan. Met de lift naar boven en met de trap naar beneden. Dat alle treden genummerd waren en we op die manier konden aftellen hoeveel we er nog moesten doen, maakte het extra leuk. Ik denk dat we daar een uur of drie, vier hebben rondgelopen (en/of gewacht)

paardenmolen
- de paardenmolen er vlakbij: Parijs blijkt vergeven te zijn van carroussels, ge let daar niet op als ge geen kinders hebt, ge kunt er niet voorbij als ge d’er wel hebt.
- een uitgebreide zwempartij in het hotel
- op stap naar een restaurant, ondertussen zicht op… de Eiffeltoren!
- een ritje op de… paardenmolen
- een Parijse brasserie in de buurt van het hotel

Dag 2:
- de piramide van het Louvre (ook daar zijn de Kleine Einsteins namelijk al eens beland)
- de Jardin des Tuilleries: daar hadden wij gelezen dat er ook een grote speeltuin was. Helaas was die gesloten voor renovatie. Gelukkig was er wel een … paardenmolen. En ook heel veel duiven: dat blijkt een bijna-zesjarige namelijk geweldig plezant te vinden: doorheen een troepje duiven stuiven, ondertussen oerkreten uitstotend.
- de Place du Vendôme: eigenlijk initieel bedoeld om daar de metro te pakken, maar er staat daar op één gebouw een gouden standbeeld en dat is wel precies zoals een piratenschat natuurlijk

duiven
- Centre Pompidou (helaas enkel langs de buitenkant, dat blijkt namelijk dicht op dinsdag). Voor Centre Pompidou is een bijzonder groot plein, met allicht de grootste duivenpopulatie van Parijs op één plaats. Laat ons zeggen dat ze een niet zo’n fijn half uurtje hebben beleefd :-)
- De ’gekke’ fontein vlak aan Centre Pompidou
- Het pannekoekenrestaurant aan die fontein
- de Funiculaire naar Montmartre

ooh
- Montmartre zelf: en een zicht op… de Eiffeltoren!
- de Place du Tertre

cartoon
- even poseren voor een cartoon (met daarop in de achtergrond… de Eiffeltoren!)
- Trocadero: ondertussen was het donker. Nietsvermoedend stapte hij het plein op. En zag toen: de Eiffeltoren!

eiffeltoren
- Maar die verwondering was dan toch weer niet sterk genoeg om hem af te brengen van de volgende missie: een suikerspin bemachtigen
- Volgden alle kraampjes van Trocadero tot helemaal beneden aan de Eiffeltoren (een zestal waren het er denk ik), die allemaal vanalles verkochten behalve die ene felbegeerde suikerspin die hij voor het eerst in zijn leven wou proeven.

suikersprin
- Waarop we opnieuw belandden aan de… paardenmolen-met-kraampje van dag 1 en na het verorberen van de suikerspin (‘lekker, maar ‘k ga dat toch niet meer eten want dat plakt zo’), en een ritje op de… paardenmolen, verkondigde hij dat hij nog eens op de… Eiffeltoren wilde. Deze keer dus in vol ornaat verlicht.
- Waarna wij opnieuw gingen aanschuiven (minder volk evenwel dan overdag), en deze keer kaartjes kochten tot de top. Het werd geweldig spectaculair bevonden. Missie dus alweer geslaagd.
- En toen stopten we op de terugweg naar het hotel om nog een pizza te eten en kropen wij ook moe maar voldaan ons bed in.

Dag 3:
opnieuw een kort dagje, ’s namiddags pakten we namelijk alweer de combinatie metro-Thalys-trein-auto om terug in Grimbergen te belanden.

Opnieuw hadden de bootjes geen succes en werd er deze keer gekozen voor de Jardin des Plantes. Een mooi park is dat, met een paar kleine speeltuintjes, waarin een relatief kleine zoo zit, maar met beesten die ge niet direct vindt in Planckendael. En vooral: met een zeer duidelijk plannetje waarop alle beesten zijn getekend en niks is fijner voor onze bijna-zes-jarige om kaarten te lezen en ‘af te werken’. Behalve de kikkers, slangen, schildpadden  en krokodillen en een beetje de apen konden er immers weinig dieren écht op zijn belangstelling rekenen, één keer dat hij ze gespot had ifv zijn kaartje was het ‘op naar de volgende’.

In dat park is ook het natuurhistorisch museum gevestigd dat reclame maakt met een groot skelet van een Tyrannosaurus Rex dus het spreekt vanzelf dat dat ook op het verlanglijstje stond. Dat stond dus vol met skeletten van beesten van nu (de walvis! de giraf!) en van vroeger (de triceratops! de tyrannosaurus! de diplodocus!). Een vrij stoffig geheel maar hij was enthousiast en dat vonden wij op deze trip het belangrijkste (en het leukste).

Afsluiten deden we in stijl met een hotdog in het park in het enige streepje zon van de hele trip, waarna we de hele trip terug naar huis aanvatten.

Wij zijn er dus in geslaagd om met een bijna-zes-jarige naar Parisj te trekken zónder in de obligate bootjes te zitten. En we hebben nog honderden dingen niet gezien die hij ongetwijfeld geweldig had gevonden – als Tis groot genoeg is gaan we zeker nog es terug. Hopelijk geven de paardenmolens tegen dan korting.





Abrakodabra.

1 11 2009

Het is niet moeilijk om de familie Leeuw enthousiast te krijgen over een show van één van de helden van de oudste kleine leeuw. Wij steken daar graag geld in. Verkneukelen ons al weken op voorhand, en dat gezicht van Senne op het moment zelf, is de investering steeds weer waard.

Gisteren was het de beurt aan Kobe van Abrakodabra. Ik wist dat vooraf niet, maar dat blijkt dus ook van Studio100 te zijn. Waardoor er inderdaad weer vanalles te koop is rond Abrakodabra, maar ook, dat de show weer es méér dan af was (op een tijdelijk niet werkende microfoon van ‘de assistente’ na).

Ik dacht: het wordt een uurtje op kindermaat goochelen (lees: ik zal wel alle trucs doorhebben). Dik fout gedacht. Geen idee hoe ie het deed: een tafel laten zweven (niks in de handen en niks in de mouwen en toch in ieder geval de illusie dat er ook geen draden aan te pas kwamen), van 6 stukskes papier er een maken, een doekje laten ‘dansen’ en rondzweven,… En dat alles doorspekt met grapjes op kindermaat over windjes en Mega Stinky.

Moment om voor altijd te onthouden evenwel: om de toverspreuk van het dansende doekje goed te laten werken, moest iedereen in de zaal denken aan iemand vanwie hij/zij ‘hééél vééél hield’. Waarop mama en papa Leeuw alletwee verwachtingsvol naar Senne keken, en hij zei….

 ’Matisse’je!!!’





Skelet.

29 10 2009

Vorig jaar vampier, dit jaar skelet.

Schmink was eigenlijk niet nodig, maar verkleed zijn is niet écht zonder schmink (‘maar mama, dat wéét toch iederééééééén!!)

DSC_0438

En het was weer bijzonder plezant, ge ziet dat van hier…





Flashback.

28 10 2009

Telefoon van de crèche gisteren. Flashback naar 4 jaar geleden. Toen was Senne zwaar gevallen. resultaat: één dode tand en ene volledig verbrokkeld.

Nu was het Matisse zijn beurt: twee onderste tanden los door zijn bovenlip. Het bloeden was vanzelf gestopt. Maar begon gisterenavond opnieuw toen ie alweer een keer viel. Eigenlijk ziet het er op ‘t eerste zicht minder erg uit dan het is, maar verdorie, als ge er zo ne keer goed naar kunt kijken (als Tis het toelaat, bedoel ik) ziet het er verre van proper uit. Dat moet gewoon serieus pijn doen / gedaan hebben.

Maar hij blijft, op wat extra nood aan knuffeltjes na, heel flink en stoer, die kleinste van ons.

‘t Is nen harde, zeggen ze in de crèche. En als ge dat lipke nu goed ziet, denk ik dat ze meer dan gelijk hebben.





Incompatibel.

25 10 2009

Langs de ene kant leest Senne nu al relatief vlot boekjes op AVI 3 -niveau (voor het 2de leerjaar, that is), langs de andere kant heeft ie de laatste maanden weer minstens om de elke dag een natte broek. Hoe redelijk vóór ie langs de ene kant blijkt te zijn, hoe nogal redelijk wreed ver achter hij langs de andere kant is.

Na vandaag drie keer broeken ververst te hebben als ware het Matisse’je zelf, ben ik er een beetje heel veel moedeloos van geworden. ‘t Is precies of al die dingen die hij verstandelijk wél goed kan (en zo zijn er zeer veel), hem verhinderen van dat stuksje verstand ook te gebruiken om op te vangen dat ie misschien beter es naar het toilet trekt.

Ze zijn waarschijnlijk incompatibel, die twee hersenkwabben.

Na de dokter en de kinderpsychologe, telkens zorgend voor een tijdelijke verbetering, maak ik morgen een afspraak met een kinesist die volgens de “methode Hendrickx” werkt. 

Heb eigenlijk nog steeds geen idee wat dat precies is, die methode, maar het zou al gewerkt hebben.

Nu nog bij ons. Allez hup. Duimen maar.





Strijkparels.

18 10 2009

Sinds een week of twee is Senne helemaal ‘into’ strijkparels. Ik dacht dat dat alleen voor meisjes was, maar niet dus. Er worden hier sterren, beertjes, poppetjes, dolfijnen, vlinders en vierkanten aan de lopende band gemaakt en gestreken. En af en toe een hartje voor mama <pinkt virtuele traan weg>.

Tot daarnet, alleen maar blijdschap dus om de nieuw ontdekte hobby.

En ook al daarnet: even dus niet meer.

Meneer had het namelijk gedacht, na het vinden van zo’n witte strijkparel op de grond, dat de beste plaats om die te verstoppen voor Matisse (dat die die niet in zijn mond zou stoppen, weetwel), zijn rechterneusgat was. I’m no kidding, dat was de uitleg.

Waarna er bloed gesnoten werd, ik de parel eruit probeerde te vissen, ik hem niet vond en dan maar besloot naar de spoed te rijden. Want dat moest er toch op de een of andere manier uit.

Aangekomen bij de spoed van het UZ Jette, bleek ’spoed’ toch een relatief begrip. Na ongeveer een uurtje wachten tussen de nieuwe belgen, mocht Senne op de tafel liggen en keek er een dokter met een lichtje in zijn neus.

Niks te zien. Niks te voelen trouwens ook.

Paar keer geverifieerd bij Senne of hij hem nog steeds voelde. Positief antwoord.

Doorverwezen naar de spoedpediatrie alwaar wij dan een nieuwe spoeddokter zouden krijgen die dan met een of ander speciaal instrument verder ging kijken. Maar eerst uiteraard in de wachtzaal. Een nieuwe wachtzaal deze keer met veel klimspeelgoed. Fijn gedaan.

Daar zaten we ook een half uurtje, denk ik, toen Senne mij doodleuk meedeelde dat hij niet meer zeker wist of de strijkparel er nog zat, en dat hij hem ook niet meer voelde.

De andere dokter verifieerde nog snel een keer, zag ook niks zitten, en toen zijn we maar naar huis gereden.

Wij hadden vandaag met andere woorden een bijzonder fijne ochtend, jawel!





Spuit.

13 10 2009

Senne heeft vandaag een spuit op school gehad. Herinneringsvaccinatie tegen polio en zo. 

Het was een drama.

Nog uren nadien.

Een boterham kon hij niet eten, want zijn arm deed zoooooooo’n pijn en misschien ging er dan wel een stukje brood op zijn arm vallen en dan ging het nog meer pijn doen. Uitkleden en aankleden ging ook al zo moeilijk. En hij is spontaan maar vroeg gaan slapen, want zijn arm deed zo’n pijn.

‘t Is écht een sisi sissy op ziek zijn en pijntjes-vlak. En wat dat betreft compleet zijn pa typisch een man.

En nu zat ik met het dilemma: moest ik hem nu compleet vertroetelen om die vreselijke pijn aan te kunnen. Of moest ik hem aanmanen zich te vermannen en er dus nog extra verdriet bij te duwen?

De mama in mij heeft voor het eerste gekozen, wetende dat er ooit wel een moment gaat moeten komen waarop ik voor het tweede kies: ik weet namelijk ook wat het is om met een man samen te leven die… hmm neen, dees is niet voor publicatie vatbaar :-)

UPDATE:

deze nacht en vandaag was er koorts. En een gloeiend rode arm. Ik heb mijn allerliefste oudste dus valselijk beschuldigd van het sissy-zijn. Chance dat hij deze blog nog niet heeft ontdekt :-)





Prioriteiten.

9 10 2009

-’ ik heb niet veel meer te doen hoor mama. Ik heb al mijn huiswerk al in de huiswerkklas gemaakt.’

-’en wat moet je dan wel nog doen?’

- ‘ik moet alleen nog het woordje ‘neus’ een keer leggen met de lettertjes en dan lezen, en ook nog mijn broek optrekken.’

Prioriteiten stellen, heet dat :-)