- Mama, hebben ze Khadaffi nu eigenlijk al gevonden in Libië
- Ja, ze hebben die gevonden in een riool of zo en onmiddellijk doodgeschoten!
- Waarom?
- Omdat ze zo kwaad waren op hem omdat hij heel erge dingen had gedaan. Hij had zijn eigen bevolking gebombardeerd en veel mensen laten vermoorden,…
- Oh ja! Dat weet ik! En ook nog andere erge dingen: hij had ook heel veel besparingen gedaan. En de mensen hun pensioenen afgepakt en zo!
- Maar mama, geloof jij in Sinterklaas???
- Euh… ik denk het wel, wat denk jij?
- Ik geloof in Sinterklaas. Maar Jonas zegt dat dat uw mama & papa zijn die die cadeautjes kopen. Maar dat kan niet. Want oma & opa zijn jouw mama & papa. Dus als het mama & papa zouden zijn, dan zou jij ook cadeautjes moeten krijgen. En dat heb je niet gehad. En daarbij, jij hebt al altijd gezegd dat die Lego Ninjago-doos die ik gekregen heb, veel te duur was., als ik die wou in de winkel. En nu heb ik die toch gekregen. En jullie hebben niet zoveel centjes. Dus kan het alleen maar van Sinterklaas zijn!
- ‘Mamapapamamapapaaaaaaaaaa, waarom moeten jullie eigenlijk nog eten? Jullie moeten niet meer groeien. Anders zullen jullie zo groot zijn als een huis!!!’
- Mama, ik ben precies als knutselsmurf! Ja, want ik kan keigoed knutselen, maar ik weet nooit wat ik moet maken, en dus knutsel ik niet. En als ik wel weet wat ik wil maken, dan weet ik niet hoe ik het moet maken. Dus ja, dan knutsel ik ook niet.
Mme Zsazsa heeft groot gelijk:
Vandaag pasten wij regel 8
(dat er ondertussen een hoop vlinders, slakken en andere vieze beesten het leven hebben gelaten, is een toevallige bijkomstigheid)
en regel 3 in combi met regel 12 toe.
Loungezetels naast de zandbak. Het is een gerief.
Wat een zalige, belachelijk warme paasvakantie was dit.
Het begon nochtans niet geweldig. Papa Leeuw zat nameijk een beetje vast in Ouagadougou (Burkina Faso that is, en dat ligt ergens in Afrika, maar ik zou niet weten waar en ik ben te lui om het op te zoeken 
), waar soldaten aan het muiten waren geslagen tegen de zittende dictator, en gelijk wel veel in het rondschoten en plunderden en hotels overvielen en wegen barricadeerden en nog van die dingen die ge leest in de krant (of niet, als het over Burkina Faso gaat en er geen olie mee gemoeid is), maar die ge liever niet live meemaakt, tenzij ge Rudi Vranckx of zo noemt. En ‘t was niet geweldig evident om terug thuis te geraken. Op een veilige manier.
Maar bon, één dag later dan gepland was ie dan toch thuis, en wij waren daar vaneigens blij mee.
De beide jonge leeuwen ook. konden ze weer onnozel doen met de papa. En de kruiwagen gebruken waarvoor ie niet gemaakt was.
En toen gingen we naar zee, en bouwden we zandbergen. En wachtten toen tot de zee de berg zou ‘opeten’.
En we reden rond met go-karts, een babyroze auto die enkel en alleen gekozen werd omdat er een koalabeer op stond, en een ander rood plastieken geval.
En we aten frietjes en ijsjes en maakten ons gigantisch vuil en het was een supertoffe dag. Somehow zijn toffe dagen tegenwoordig allemaal supertoffe dagen. Intenser dan vroeger. One of the positive sides van het UZ Jette-avontuur.
‘t Was belachelijk warm, de rest van de dagen – als ze niet bij oma & opa waren omdat wij bij Sergio mochten gaan eten, jawel, de Sergio van de topgerechjes – zijn ze niet uit de zandbak geweest, onze kinders. Elke dag opnieuw. Met veel water (ok, niet 100% ecologisch verantwoord) en de raarste spellekes. Uren aan een stuk. Elke dag weer.
Heel ons huis ligt vol zand. Tot in ons eigen bed toe.
En dan was het ook nog pasen en paaseitjes-tijd. Maar ‘t was dus belachelijk warm deze vakantie. En ‘t duurde even voor de eitjes ontdekt waren. En dus waren er een pak die meer chocomelk dan ei waren geworden.
Maar who cares. Die van ons alvast niet, dus wij ook niet.
‘t Was leuk, ‘t was ontspannend.
Dit weeksken heeft gigantisch deugd gedaan…
(komt van achter de deur in de badkamer waar hij zich even had wegegstopt, net voor het bad)
- Oooooh!!!! Mama!!! Kijk!!!!! Ik heb hier een vlekje!!!!! (wijst op één van de 5 littekens op zijn borstkas – die d’er nog redelijk rood uitzien – en ook groot, en er uiteraard al even staan)
- Oei, ja. Ik zie het. Hoe komt dat daar nu?
- Ikke zo achter deur gestaan, en ikke dan tegen deur gebotst en ikke nu vlekje!!
Tot daar het trauma.
Hij was zijn nieuwe uitgelaten vrolijke zelf, gisterenochtend, toen we eens terug gingen naar ‘zijn andere kamer’ of soms ook wel ’zijn andere bed’ genoemd. Was helemaal vrolijk toen ie zijn RX-scan moest laten nemen en zweeg zoals tegenwoordig eigenlijk continu het geval is, geen seconde, ook niet toen de pneumologe mij een hele uitleg aan het doen was.
Kort samengevat kwam die uitleg op het volgende neer:
- de long is goed aan het herstellen. Dat zie ik niet op de foto (ik zie nl geen verschil), maar diegenen die daar 13 jaar of meer op hebben gestudeerd, dus wel. Maar het is dus ook nog niet weg hé. Maar dat wisten we, 6 maanden of zo duurt ‘t – eer die long volledig op volle kracht weer werkt. Kiné moet dus ook blijven doorgaan.
- het is niet normaal dat ie nu nog steeds niet kan springen/lopen en op bepaalde momenten toch wel serieus mankt. Dus zou het kunnen dat er door het diepe infuus in zijn lies van helemaal in het begin, een trombose is ontstaan, die dat manken dus als gevolg heeft. Zou kunnen, want helemaal zeker is de dokter niet. Dus gaan we daarvoor volgende week alweer es naar ‘de andere kamer’, en moet er een echo gemaakt, die dat dan zal uitwijzen. Is dat het geval, zou er enkel medicatie moeten genomen worden. Zou.
Maar we zien wel, maakt me op dit moment (en hem ook niet) zoveel uit.
Op dat manken nà hebben we de oude Matisse terug. Of toch niet helemaal: hij is vrolijker dan ooit en babbelt (nog) meer.
Dat is nogal geen klein beetje plezant en zalig hier bij ons thuis tegenwoordig
In mijn andere bed…
… clown zo bellen blaast!
… ikke naar deefdee hondje, poesje, beer gekeekt!
… mama zo stoeltje zitte en pjoeter kijken!
… ikke met Senne met bal gespeeld en Senne dan zo gevald en ikke ook gevald en ikke dan wenen!
… ikke frietjes gegeten!
… zo belletje gaan en mama dan deur openzetten!
… ikke met Bumba-circus gespeeld! En met mijn leeuw!
… ikke zo met trein gedaan en mama dan lezen vanne dinosaurus en ikke dan niet wenen!
En ook nog
… ikke cadeautje vanne visjes gekregen, ikke dan pijn vanne draadjes inne buikje, ikke dan wenen!
De herinneringen blijken op dit moment – voor hem althans 
– niet al te traumatisch. Benieuwd wat ie woensdag gaat vertellen als we voor de eerste keer terug op controle gaan!
Hoe zalig. Een gewoon weekend. Zo geen waarbij ge de facebookstatussen van al uw vriendjes leest, en denkt: ‘hé ‘t is precies schoon weer vandaag’, of ‘was ik nu ook maar aan ‘t wandelen / in de zoo / een pannenkoek aan ‘t eten / gaan fietsen / al de rest wat iedereen zoal in weekends placht te doen’.
We moesten dat niet denken, maar hebben dat ook gewoon gedaan. Naar de kapper, vriendje van Senne op bezoek om te spelen, bellen geblazen in het eerste zonnetje en met de bal gespeeld; zondag, de tennisles van Senne, dan terwijl hij naar een verjaardagsfeestje was, een wandelingske hier langs ons kanaal gemaakt met Matisse in de buggy, en dan nadien een fijn klassiek afterverjaardagsparty’tje.
Maar moet dat niet zijn. Dat is gewoon zoals VOOR 15 februari.
En dat doet dus ongelooflijk veel deugd hé. Gewoon, de gewone dingen.
Meer moet dat op dit moment echt niet zijn.
Wablief?