*** opgepast – klaag- en zaag-post***
Als er ooit iemand op het onzalige idee komt om bij Lapeyre rolluiken te bestellen: NIET DOEN!! ‘k Ga in deze post veel keer het woord Lapeyre gebruiken, zodat Google het wat hoger zet en ik argeloze klanten die de brochure van Lapeyre ook zo mooi vonden en de belofte dat het allemaal maar een week of 6 zou duren om voorzetrolluiken te plaatsen ook stomweg geloven, kan behoeden. ***REVENGE***
Het zit namelijk zo: toen we ons huis kochten was het al grotendeels verbouwd en onze voorgangers hadden niet bedacht dat rolluiken langs de kinderkamers wel es handig zouden zijn. Omdat beiden langs de straatkant liggen en daarenboven ‘s namiddags langs de zonnekant, hadden wij dat nochtans een goed idee gevonden. Maar soit.
Voorzetrolluiken zijn dus de enige oplossing, tenzij we het hele venster wouden uitbreken wat een beetje zonde was geweest. De werken daarvoor konden alleen maar starten wanneer de crépi was geplaatst en dat was dus ergens in het voorjaar, dit jaar.
Ik dus op zoek naar een rolluikenleverancier/plaatser. Ik kende maar één merk van rolluiken en mits wat gegoogel vond ik twee verdelers/leveranciers in de omtrek, die daarenboven ook nog Nederlands spraken (wat in BHV niet altijd een evidentie is, en ik was in dit geval al blij dat ik ‘t in ‘t nederlands zou uitgelegd krijgen wat ik nodig had). Blijkbaar is de rolluiken business ofwel zeer bloeiend, ofwel niet lucratief, want de eerst gecontacteerde is nooit afgekomen voor een opmeting & de tweede heeft wel zijn eigen tijd en die van oma verdaan om uitgebreid te komen opmeten, maar vond het zelfs na herhaaldelijk bellen niet nodig om ooit een offerte te sturen. Dus een paar weken voor de geboorte van Matisse stonden we nog steeds nergens.
Via via horen we nadien dat ook Lapeyre in rolluiken doet en aangezien dat dat dan toch geeen klein bvba’ke is maar toch iets met naam, ben ik daar hoogzwanger naartoe getrokken, om serieus opgelucht terug te keren: een voorlopige offerte in de hand voor drie volautomatische rolluiken, geplaatst en al. Mondelinge levertermijn volgens de Lapeyre-verkoper nà bestelling: een 6-tal weken. Fijn, dachten wij, dat betekent dat ze zouden geplaatst zijn zo net voor het putteke van de zomer. Eerst moest wel nog een opmeter ter plaatse komen voor de definitieve offerte, en die zou binnen de 2 werkdagen contact opnemen. *zou* want – en dat had al een belletje moeten doen rinkelen – nougabollen natuurlijk, ook na twee weken. ‘k Heb begot uit de materniteit naar die kerels gebeld (raar maar waar, toen namen ze op), en eens terug thuis is er dan eindelijk iemand gekomen, heeft 5 minuten maten genomen; en twee dagen later hadden we onze definitieve offerte (in het Frans deze keer weliswaar, maar soit).
Juij, hoera. Nu zou het snel gaan, dachten wij. Het enige wat we moesten doen was de offerte ondertekend terugsturen en de helft van het verschuldigde bedrag al storten. Dat gaat al over 1300 euro, toch niet niks, dacht ik zo.
En toen, alleen maar… STILTE…
Niks noppes nada.
Na een aantal weken bel ik dan maar naar de winkel – Lapeyre Zaventem it is – terug. Na een keer of 10 proberen neemt er eindelijk iemand op: ja ze hadden alles goed ontvangen, ja, alles was in bestelling, nee, ze wisten niet wat de termijn precies zou zijn, daarvoor belde ik best een keer naar de plaatsingsdienst.
Maar de plaatstingsdienst blijkt compleet incommunicado . Elke twee dagen bel ik hen, nooit neemt iemand op. Al drie keer viel ik op een antwoordapparaat, waarbij mij beloofd wordt dat ze terug zullen bellen. Heb het al twee keer vriendelijk gevraagd, ben vandaag antwoordapparaatgewijs (we zijn ondertussen, denk ik, de 10de week ingegaan dat ik hen probeer te bereiken) zwaar uit mijn krammen geschoten. Benieuwd of er nu iets zal bougeren.
En daarnet nog es naar de winkel gebeld, na tien minuten vruchteloos gerinkel neemt uiteindelijk iemand op. Met volgend gesprek als gevolg:
-”Goeiedag meneer, ik ben blij dat ik eindelijk iemand aan de lijn krijg, ik probeer nu al wéken…<verder gezaag>’
-”Ik weet het mevrouw, ik ken het probleem, maar ik kan er ook niks aan doen. Als het u kan troosten, u bent niet de enige.”
-”Daar ben ik niet zoveel mee, en ik begrijp dat het uw persoonlijke schuld niet is, maar wat is dan volgens u het probleem?”
-”Het is een probleem dat al maanden aansleept en ik vind het ook niet meer leuk want ik krijg al die kwade klanten aan de lijn en het zijn er steeds meer.”
-”ok. Maar wat is dan het probleem?”
-”Een communicatieprobleem. “ (tiens)
-”Ok, en wat kan ik eraan doen?”
-” U niks, maar de directie wel. Ik stel voor dat u naar hem mailt met uw klacht. Misschien gebeurt er dan iets, want ik ben, het eerlijk gezegd ook beu.”
En nu ga ik een zeer plezant mailke sturen naar meneer de directeur sie. Trop is te veel. Ik kan leven met een langere levertermijn, maar dat ze tenminste iets laten wéten. Da’s elementaire beleefdheid.
Wablief?