Bericht aan mijn zonen.
Liefste Senne, liefste Matisse,
Jullie zijn twee geweldige jongens. Ik kan me, echt waar, geen fantastischere kinderen wensen dan jullie. Maar. Er is een grote maar. Ik ben geen jongen. En alhoewel ik geen roze-prinsessen-tierlantijntjesjurk-meisje ben, betekent dat ik al die jongensdingen een beetje samen met jullie moet ontdekken. En vandaag zijn we zo ongeveer op de grens geraakt.
Kijk, ik wil heel veel leren over dinosaurussen. Ik heb er nooit meer van geweten. Landkaarten en aardrijkskunde interesseerden me nooit of te nimmer; ik ben nu samen met jou, Senne, enthousiast wanneer een baan die we volgen op de kaart ineens langs ‘mooie natuur’ of – oh nog fantastischer – een spoorweg passeert. Ik heb heel mijn kennis over sterren en planeten opgefrist en al ken ik de exacte volgorde van de planeten in ons zonnestelsel nog steeds niet terug, ik kan jou er toch wel al iets over vertellen. En ik geraak eveneens in extase wanneer we in de auto een supercoole vrachtwagen, een trein, een tram of een raceauto passeren. En Cars? Die ken ik ook helemaal vanbuiten.
Maar er zijn zoals gezegd grenzen. Vandaag hebben we wormen gezocht. Voor Oma dan nog. Van die vieze dikke en lange smalle en korte zwieberige wormen. Wormen in alle maten. En die deden we in een potje. Waar even voorheen nog de appelmoes in zat. En bij elke nieuwe worm in het potje moest ik hyperblij zijn. Want er was er weer een supercoole bij.
Laat ik jullie één ding vertellen (ik meen zelfs dat ik het vandaag een aantal keer heb gezegd): ik heb het niet zo voor wormen. Ik vind ze glibberig, vies en eigenlijk gewoon disgusting.
Want ik ben een meisje. Denk ik dan.
Kunnen jullie dat soort spelletjes in ‘t vervolg voor Papa houden? Die vindt dat ook niet zo leuk, maar dat is nou net waar papa’s o.m. voor dienen. Om vieze of stoere jongensspelletjes te spelen.
En dan lees ik wel verder voor uit het grote sterren- en planetenboek.
Dankjewel.
Dikke knuffel,
Mama.
PS neen, ik weet niet wat wormen eten. Of ze gaan blijven leven met dat blaadje erbij? I wouldn’t care less.
PS2 waag het niet om me hetzelfde ooit aan te doen met kikkers. Ik heb namelijk ranidafobie. Dus ik sta niet in voor de gevolgen.
[...] toen bleven er allemaal verhakkelde mierenlijven over. Het was een geweldig experiment. Beter dan toen met de wormen. I was a boy under the [...]
[...] hadden de wormen, de mieren en nog recent de vlinders al [...]