Afgelopen zondag is de familie Leeuw weer eens naar het verzamelde Studio100-allegaartje gaan kijken in het Sportpaleis. Jaja, die mannen verdienen goed geld aan ons.
Raar dat als ge dat zo hier en daar laat vallen dat de meningen dan oh zo uitgesproken zijn. Dat gaat van ‘oooh daar wil ik ook wel es naartoe met mijne kleine’ (al ze er zelf ook al niet waren) tot ‘dat is toch allemaal commerciële brol’.
En die laatste stelling hé, dat vind ik nu es zo elite-socialistisch, of hoe ge het ook wilt noemen. Niet dat ik vind dat iedereen daar ook naartoe moet gaan en per definitie geld op tafel moet leggen (want dan is het nog sneller uitverkocht 
), maar wel het ‘té commercieel’ en ‘brol’ etiket, dat precies nogal ‘in’ is. Ik geef het grif toe, ik ben dan maar al te graag een mama die zich compleet laat (mis)leiden door de commerce en totaal geen notie heeft van wat hoogstaand kinderamusement dan wel zou kunnen zijn.
Want het gaat hier voor alle duidelijkheid dan niet over mensen die op ‘t einde van de maand denken hoe ze nu weer een brood gaan kopen en 25 euro voor een ticket dan wel heel veel vinden. Natuurlijk is Studio100 commercieel. Ze zijn zelfs verschrikkelijk hyper-mega-commercieel. Maar wat is daar verdorie mis mee? Zo draait de wereld nu eenmaal. Als we geen problemen hebben met het commercieel denken van Delhaize of Volvo of Het Laatste Nieuws, waarom dan wel met een bedrijf dat goedgemaakt kinderamusement brengt?
Dat laatste is nog zoiets: wat van Studio100 komt zou per definitie ‘goedkoop’, ‘gemakkelijk’ en ‘niet diepgaand’ zijn. Ik ben geen specialist terzake, maar wel een ervaringsdeskundige en niets kan op tegen een dolgelukkige & gefascineerde Senne, als hij MegaMindy het 7de en laatste tandwiel dat nodig is om de grote pakjesmachine van Sinterklaas te repareren, uit de nok van het Sportpaleis ziet plukken. Of te zien hoe hij rechtspringt en vol overgave de Plopdans begint mee te doen. Plop & Piet Piraat & co zijn ook voor mama’s en papa’s (K3, megamindy,… ) leuk om naar te kijken; er wordt bijvoorbeeld niet in gemept, gevochten, geschoten (kijk maar es als alternatief een willekeurig half uur naar Nickelodeon en ge wordt zot), en het zijn aanstekelijke liedjes die ik zonder problemen in de auto opzet en meebrul (oké, dat laatste kan ook aan mij liggen ). Of gebruik om langere wandelafstanden wat korter te laten lijken (vooral wij zoeken een schat, is wat dat betreft een toppertje)
Wat wel waar is, is dat er weinig educatiefs inzit (behalve dan bij Bumba misschien). Daarvoor moet je dan bij Kleine Einsteins of Kika & Bob zijn. Of op school. Of es langs technopolis of het dino-museum passeren.
Laatste argument dat vaak op tafel komt is dat Gert Verhulst al voldoende centen heeft verdiend. Mogelijk. Zeer waarschijnlijk zelfs. Maar waarom zou dat niet mogen? Die mens is gestart met één onnozele hond in een omroepkotteke. En kijk wat er nu staat. Hoeveel mensen hij te werk stelt. En ik blijf het elke keer weer bij een optreden straf vinden: ongetwijfeld mega-binnen zijn en dan nog steeds meerdere keren op een podium kruipen om te vragen ‘hé waar is de chocolade’, om dan voor de zoveelste keer te horen dat alles ‘op, op alles is op’ is. Ik zou waarschijnlijk liever aan mijn zwembad blijven liggen.
En hun merchandising? Ja, ge hebt soms wel de indruk dat elke fabrikant die een hond/kabouter/clown/superheld of piraat op zijn spul wil zetten, ’t maar hoeft te vragen (en veel te betalen, allicht), maar ook hier weer geldt wat mij betreft: liever een boekentas van Piet Piraat, dan ene van Pokémon of Spiderman. Kinderen willen sowieso dingen van tv. En is ‘t niet van iets van die mannen, dan is ‘t wel van iets anders. (in ons geval scoort trouwens Cars nog steeds het hoogste). Maar het gezaag in de winkel zal er niet op verminderen omdat er ineens geen Plopsoep meer voorhanden is. Dan wordt het zagen om de smurfenkoeken of Dora-snoepjes of …
‘t Is toch waar zeker?
Of niet?
[...] aandacht rekenen. En ik push dat dus niet hé. Het is gewoon een vaststelling. Straf is dat. Enfin, ‘k heb ‘t al es gezegd [...]