Vooraf hebben we ons vaak afgevraagd hoe hij zou reageren. Tot slot was hij toch 4,5 jaar ‘kind alleen’ geweest en hoewel wij allebei veel te veel werken en zeker Mama Leeuw een permanent schuldgevoel heeft over hoe weinig tijd ze wel met de kinderen doorbrengt; al bij al valt dat waarschijnlijk nog wel mee. M.a.w. aan aandacht niets te kort (hoop ik :-s ) en dus afwachten wat dat zou geven wanneer de aandacht plost gedeeld zou moeten worden.
En het moet nog es officieel gezegd (al doe ik dat al tegen iedereen die het horen wil, en ook tegen Senne zelf): ik denk dat er geen lievere, betere, flinkere grote broer bestaat dan Senne op dit moment. Ongetwijfeld bestaan er die precies hetzelfde zijn, daar niet van (mijn kind is inderdaad een geweldig schoon kind – al moet hij dringend naar de kapper), maar d’er zijn d’er natuurlijk nog 
. Neen, ‘k zou echt niet weten wat er zo nog zou kunnen verbeteren. Geen enkele keer is al boos geweest op zijn broer, geen ergernis om gehuil, geen gejengel om aandacht. Nikskenie. Helpen, troosten en entertainen. dat wel.
Een groot verantwoordelijkheidsgevoel is dus zijn deel, heb ik zo de indruk.
Nu heb ik de afgelopen jaren al heel wat sollicitanten en hun assessments zien passeren, en dan is het bijzonder freaky om te weten dat hoe hij nu is, en hoe hij nu reageert, al invloed zal hebben op hoe hij later zal ‘functioneren’. Nog wat extra druk op onze schouders dus.
Voorlopig denk ik (hoop ik) dat we ‘t redelijk goed doen, zeker als je ‘t vergelijkt met de verhalen die ik de afgelopen weken te horen heb gekregen. Een gelukkige jeugd is blijkbaar niet iedereen gegeven. En dat is eigenlijk misdadig. Mijn opperste bewondering voor wie dat soort dingen naast zich neer kan leggen en gewoon door kan gaan. En misschien beseffen de mensen die wel een ‘gelukkige jeugd’ hebben gehad, misschien niet altijd dat dat niet voor iedereen normaal is. Mijn ogen zijn de laatste weken in ieder geval open gegaan.
Ik zal maar stoppen voor het helemaal melig wordt – deze post had trouwens origineel niet de bedoeling van deze richting uit te gaan – met de twee broers in actie voor de Bliksem-laptop van de Sint. Zo eindigen we op een positieve noot. Ka-ciao! (of zoiets)
Wablief?