De laatste maand is er eigenlijk niet zoveel bijgeleerd, met uitzondering van één werkwoord, dat ik met graagte en uit pure blijdschap erom graag even in hoofdletters noteer:
Ahum hier gaan we. (denk tromgeroffel, denk vuurwerk)
In zijn zevende levensmaand heeft Matisse geleerd van te:
**S*L*A*P*E*N***
Gewoon, zo maar zeg. Zo ‘s avonds in zijn bedje in slaap vallen, en dan zo de volgende ochtend terug wakker worden. Zoals sommige babys wel es plachten te doen, maar Matisse nog nooit één nacht had gedaan. 4x op een nacht even een knuffel nodig hebben of iets anders: dat was een goed gemiddelde. Als we chance hadden een keer of twee, als we geen chance hadden een keer of acht. Maar nu: al 6 dagen nà elkaar maar liefst: de absolute rust. Met als gevolg dat ik soms gewoon wakker schiet en toch maar effe ga kijken of alles nog wel ok is.
In ieder geval: nu is hij echt wel met stip gepromoveerd tot modelbaby eerste klas!
Wablief?