Leeuwkes.com

Geachte heren en dames van GSK,

Ongetwijfeld kent u mij niet. Ik u trouwens ook niet. Ik ben alleen een gebruiker van een aantal van uw producten. Ik ben dus – laat ons zeggen - die anonieme consument, die u misschien in uw marketingplannen wel eens opneemt. Eén van die honderdduizenden mama’s aan wie u o.m. de Babyhaler wenst te slijten.

Laat me eerst duidelijk stellen dat dat vandaag gelukt is. Althans de pediater heeft het aan mij aanbevolen en ik heb de raad van de pediater opgevolgd. Hij stelde nog even voor het ook even met mijn echtgenoot te overleggen, maar ik heb hem alras duidelijk gemaakt dat ik in dit soort beslissingen het alleenrecht heb. Doch dit terzijde.

Onze jongste spruit heeft namelijk véél te vaak bronchitis dan goed voor hem is, en hoewel er al wat flesjes ‘Ventolin’ ver-aërosold zijn de afgelopen maanden, geraakt hij er nooit écht vanaf. De pediater vermoedt dus een grotere kans op baby-astma. U weet dit ongetwijfeld, maar het symptoom daarvan is een chronische ontsteking van de diepere luchtwegen, waardoor elke virale verkoudsheidinfectie zich daar als een vis in het water voelt, met de gekende bronchitis als gevolg. Ik wist dit tot vandaag evenwel nog niet. Doch ook dit terzijde.

In ieder geval, om na te gaan of dit het inderdaad zou kunnen zijn, zullen wij vanaf nu twee keer daags, gedurende 3 maanden, 2 pufjes geven van uw product ‘Flixotide’, via de al eerde genoemde ‘Babyhaler’, eveneens geproduceerd door een van uw fabrieken ergens ter wereld en ontsproten uit het brein van iemand binnen uw researchafdeling.

Ik heb het daarnet voor de eerste keer geprobeerd. En eerlijk waar, geachte heren en dames, ik stel voor dat er eens een hartig woordje gepraat wordt met de M/V zonder talent die ooit die ‘Babyhaler’ bedacht heeft.

En wel om de volgende reden: die M/V heeft nooit een baby van dichtbij gezien.

En indien, puur hypothetisch weliswaar, dat tòch het geval is geweest, dan heeft hij/zij ongetwijfeld keihard zijn/haar best gedaan om elk perfect normaal gedrag van zo’n kind niet in rekening te brengen bij het ontwerpen van dit (on)ding.

Of kent u veel baby’s voor wiens aangezicht je een 30cm grote toeter kan houden, zonder dàt ze ernaar grijpen en ermee gaan zwaaien?

Kent u er veel die bereid zijn die toeter op hun gezicht gedrukt te houden (er mag nl geen lucht ontsnappen, herinnert u zich nog?)gedurende minimaal 10 ademhalingen? Dat zijn minimaal 15 bijzonder lange seconden, weet u nog?

Kent u veel mama’s die in staat zijn om terzelfdertijd een tegenspartelende en krijsende baby in bedwang te houden, een 30cm grote toeter op het gezichtje van diezelfde baby te drukken en binnen dat tegenspartelend en heen en weer zwaaiend geheel, ook nog es te tellen hoeveel keer een klein blauw ventieltje beweegt zodat we aan 10 ademhalingen komen? Mama’s zijn over ‘t algemeen wel goed in ‘t multitasken, maar ook voor ons is trop te veel.

En weet u wat ik dan echt niet kan hebben? Dat u in de gebruiksaanwijzing van dat ding een paar foto’s zet. Over hoe het zou moeten. En wat doet die baby? Daar zo gelukzalig liggen te liggen. En wat doet die mama? Gelukzalig lachen naar de gelukzalige baby. Een van de betere moeder-kind momenten, zeg maar.

Wel, geachte heren en dames van GSK, ik kon er niet mee lachen. En Matisse ook niet. En zo moeten we nog 3 maanden verder. Elke ochtend en elke avond. Want we gaan wel verder doen met dat apparaat van u. We hebben geen keuze. Dus haast u en vindt een ander en beter systeem uit. Of ik doe het zelf en pak er een patent op. En dan gaan we misschien nog es lachen.

Alvast bedankt.

Met vriendelijke groet,

M.