Iedereen zegt altijd dat je leven compleet verandert met kinderen. Dat je er veel voor moet opgeven, maar dat je er oh zo veel voor in de plaats krijgt. Zeer zeker is dat. Klopt helemaal. Kan ik volledige onderschrijven. Maar dat gaat dan meestal over dat je dan bepaalde dingen niet meer kan doen en zo (zoals uitslapen bijvoorbeeld 
), en andere dan weer wel begint te doen. Maar niemand had me vooraf gewaarschuwd dat het leven voorgoed ‘serieus’ zou worden, of beter – nooit meer ‘zorgeloos’.
Want was het leven zalig zorgeloos toen we nog studeerden, en enkel wakker moesten liggen van hoe we de les zélf wakker gingen doorkomen, of hoe we die cursus ooit moesten geblokt krijgen. En ‘t strafste is: we beseften dat niet. Enfin, ik toch niet. Of toch niet bewust.
En dan gingen we samenwonen, kochten een appartement, zetten onze eerste stappen op de arbeidsmarkt. En natuurlijk was er af en toe wel wat. Maar niks blijvend en zo allesomvattend.
En dan trouwden we, kochten een huis en begonnen aan kindjes te denken, geheel volgens ‘t boekje.
En toen begon het.
Het bezorgd zijn.
En ‘t is nooit meer weg geweest, en het zal nooit meer weg gaan.
Het begon al met de zorg om ‘zal het wel lukken’. Gelukkig wel. En eens het zover was, 8 maanden lang schrik dat er toch nog iets mis zou gaan. Gelukkig niet. Nadien de angst voor wiegedood. Of ietsje ouder: voor stevig vallen, voor auto-ongelukken, voor vreselijke ziektes, voor compleet onvoorspelbare en vooral onvoorstelbare gebeurtenissen…
Ik ben geen angstkonijn, maar ergens is het altijd onderhuids aanwezig. De schrik dat er iets ‘ergs’ gebeurt met hen. En dat gaat nooit meer weg.
En zij? Zij weten van al die zorgen niks. Zij rollebollen gewoon door het leven. En ooit, binnen een jaar of 30, weten ze waarschijnlijk (en ook hopelijk ) wat ik bedoel…
Wablief?