Zo nà het verhaaltje, geraken mijn oudste en ik vaak nog even aan de babbel. ‘t Is een moment waarop hij nog graag even reflecteert over het leven in het algemeen of de dag in het bijzonder. Een zalig moment is dat telkens, omdat ik op die manier es hoor dat Quinten hem pijn heeft gedaan die dag in de klas, Maxim weer aan de kast moest staan, of hij niet meer verliefd is op Yana.
Daarnet hadden we het volgende gesprek:
- Het was weer een leuke dag, vandaag hé Senne?
- Ja, het was een kéi supercool leuke dag!
- Jij vindt elke dag leuk hé?!
- Neen niet altijd, soms is er ook een dag een keer niet leuk.
- Oei, welke dag was dan niet leuk? Wat was er dan gebeurd? (mama hangt de kinderpsycholoog uit)
- Als ik de poppenhoek kies in de klas en wij kopen teveel en wij hebben daar de juiste centjes niet voor, en dan zegt de juf dat wij alles moeten terugleggen in de winkel. Dàt is geen leuke dag!
- Oei nee, dat was niet leuk. En was er nog al een keer een niet leuke dag?
- Als het patatjes zijn op school, met van die vieze dingen in en ik kan die dan niet opeten, omdat die vies zijn. Dan vind ik de dag ook saai.
- Ah ja. En zijn er nog niet-leuke dagen?
- Neen. Dat zijn eigenlijk de enige dagen die ik niet leuk vind…
Wat zou ik graag terug es vijf jaar zijn. Voor eventjes maar. Gewoon zo es zorgeloos door het leven stappen. Alleen wakker liggen van vieze patatjes en de poppenhoek. Zàlig moet dat zijn…
Wablief?