Dat het rap gaat. Ge moogt gerust zijn. Onze jongste is 5 dagen geleden (shame on me! ah zo laat een blogske plegen!) aan de laatste maand van zijn eerste levensjaar begonnen. Volgende maand halen we de kroon en de taart boven.
Het was een heel bewogen maand, waarin Matisse:
- 4 tandjes erbij kreeg: hij had er al één gespaard in de maand ervoor. De twee bovenste karbonkels, kwamen door tijdens ons weekje in het hotel waar even voorheen de Pfaffs op gesponsorde studiereis gingen. (neen, dit wisten wij niet op voorhand 
)
- voor het eerst op een vliegtuig zat: en direct een uur of zes. Dus alle hoekjes en kantjes van het vliegtuig verkende. En dus kende heel het vliegtuig de familie van Matisse. En werden wij in het hotel permanent door Belgen-van-op-ons-vliegtuig begroet. En hadden wij hen nog nooit gezien
- de band met zijn broer nog verder uitdiepte: en omgekeerd uiteraard ook. Tot zover dat waar Senne is, Matisse is. En als Matisse niet is waar Senne is, dan zet Matisse het op een krijsen.
- van handjeklap en handjesdraai en handjeszwaai deed: en alle varianten daarvan.
- vanalles en nog wat voor het eerst ontdekte: zoals daarzijn: gras (kriebelt!), een miertje (kan je niet pakken!), zand (leuk om door je handjes te laten gaan, maar heel wat minder leuk als het in je ogen komt – en ook niet zo lekker), Bumba (agrappig! andere Kaatje-van-Ketnet programma’s krijgen geen aandacht van Matisse (als Senne kijkt), maar Nanadu, Kiwi, Bumbalu en Bumba kunnen op Matisse’s enthousiasme en onverdeelde aandacht rekenen. En ik push dat dus niet hé. Het is gewoon een vaststelling. Straf is dat. Enfin, ‘k heb ‘t al es gezegd .)
Langzaam maar zeker gaat het baby-zijn eraf, en komt er een peutertje voor in de plaats. En dan zeggen wij tegen elkaar: ’wat een zalige leeftijd, nu’ Zoals wij al jaren zeggen van Senne, en ook al maanden van Matisse…
Wablief?