Lang geleden voor een foto van de De Leeuw-brothers samen.
Kijk ne keer hier sie. Let verder ook op Senne zijn relatief nieuwe broek. Waar de onderste helft vandaag op school op wonderbaarlijke wijze een ander kleur heeft gekregen dan de bovenste helft. En ook waarvan het gat komt, is een groot mysterie. Hij had het echt nog noooooooooooooooooooooooooooit gezien…
- Slaapwel, en morgen is een leuke dag, want dan is papa er terug!
- Waarom?
Vóór 3300kg zand, 20 terrasplanken, 10 balkjes, 1 rol kippengaas, 200 vijzen en een uur of acht werk van mama Leeuw en Opa Wijn:
En nà.
En wij zijn daar trots op. En blij mee. Ge ziet dat van hier zeg.
De jeugd van tegenwoordig.
Zijn ze door het dolle heen dat ze bij elkaar blijven slapen & spelen en als ge niet streng zijt, zitten ze de hele dag te Nintendo’en.
All fresh and new. Minder dan 24u oud… Nieuw neefje voor de De Leeuw-brothers.
Vanmorgen zongen Senne en ik vrolijk van de koe die in de wei staat en ‘I love you’ zegt. De papa zong niet mee, want die zit in Caïro te zitten.
12 maanden, ofte 1 jaar volledig rond gemaakt, voor onze kleinste. En wat exact 365 dagen geleden al duidelijk was: het is een schatje.
Het was gisteren mijn eerste verjaardagsfeestje. Want dinsdag word ik 1 jaar.
Het was heel leuk.
Ik kreeg veel cadeautjes: een schommelbeest van mama & papa, een zwembad van oma & opa, Poeh-spullen voor in mijn kamertje van Tante Kirsten & Nonkel Krister, een auto van Opa Krul en Rita ,en een keicoole grasmachine van mijn broer.
Iedereen had een gek hoedje op van Bumba. Nonkel Krister…
En zelfs oma & opa!
Mama & mijn broer hadden voor mij een kroon gemaakt. Ik vond er niet zo veel aan, en wou ‘em telkens zo snel mogelijk terug uit. Mama heeft daardoor geen enkele scherpe foto kunnen trekken van mij met mijn kroon. Hihi.
En helemaal op het einde begon iedereen te zingen voor mij. En moest ik een kaarsje uitblazen. Daar hebben mijn broertje, neefje en nichtje mee geholpen. Het was een keileuk feest!
- Senne, duimpje uit je mond!!!
- Maar mama, eigenlijk… <diepe frons>… Oma zegt dat als ik mijn duimpje in mijn mond steek, dat er altijd een stukje afgaat. Tot het helemaal zo plat is als de baan. Of dat het helemaal weg is!!!
- Ah zegt Oma dat? Wist ik niet. Maar Oma heeft altijd gelijk… Dus dan steek je beter je duimpje nooit meer in je mond.
- Ah neen hé mama. Want eigenlijk… <diepe frons>… als mijn duimpje helemaal weg is, dan kan ik het niet meer in mijn mond steken! Dus dan is het probleem opgelost!!! <triomfantelijk> Dus moet ik het nu zo veel mogelijk in mijn mond stoppen.!
- Euh… Maar als je dan geen duimpje meer hebt, dan kan je niks meer goed vastpakken…?
- Dan pak ik het toch gewoon met mijn andere hand…?
- En als het zo groot is dat je er twee handen voor nodig hebt?
- Dan gebruik ik mijn kin, of op mijn schouder…?
- En als het supermegazwaar is?
- Dan roep ik jou toch gewoon?
En toen waren mijn argumenten op. ‘t Zal nog niet voor morgen zijn ,dat duimen afleren…
Kweetnie wat er was, maar ‘k raakte niet aan bloggen toe de afgelopen weken. Steeds iets beter te doen, precies. Maar we zijn terug. Stay tuned.
Wablief?