Eens zo over de 12 maanden gaat de evolutie toch wat trager. Waar in de eerste 12 Matisse elke dag veranderde om van het meest hulpeloze wezentje in een flinke peuter-met-een-eigen-willetje uit te groeien, zien we nu nog wel evoluties uiteraard, maar een pak minder dan ik telkens de vorige maanden te melden had 
Wat kan Matisse nu al (en mogelijks kon hij dat ook al op zijn 12 maanden – maar ben ik dat vergeten melden):
- wijzen: de hele wereld wordt aangewezen, steevast begeleid met het vragende woordje ‘ta?’
-’allo doen’. met de shampoofles, de afstandsbediening of een oude GSM – Matisse belt wat af tegenwoordig
- ‘oooooooh’zeggen: verwondert, verrukt of verrast. Er wordt hier nogal wat afge’ooht.
- boos worden, soms zelfs heel erg boos worden: als er iets niet mag, Senne zijn speelgoedje niet wil afgeven waar hij net toevallig ook mee wou spelen,… Dan plooit meneer letterlijk dubbel en knalt met zijn hoofd tegen de grond. Het kind heeft er permanent blauwe plekken en dat heeft ie enkel en alleen aan zichzelf te danken.
- vliegensvlug de trappen op en af: lang leve de traphekjes. Ze zijn nodig, en precies meer dan bij Senne. Hij lijkt iets avontuurlijker aangelegd dan zijn voorzichtige grote broer.
- knuffelen: mama, papa en broer zijn het leukste speelgoed: daar kan je op klimmen, aan hangen, dicht tegenaan kruipen…
En met dat laatste werkwoord hoeft het dus niet te verwonderen dat ook deze leeftijd weer de leukste van ze allemaal is .
Wablief?