Veertien.

20 07 2009

Tijdens zijn 14de maand op deze aardbol heeft Matisse alweer letterlijk en figuurlijk wat stapjes gezet.

Zoals daar zijn:

- stappen:  ‘t is nu niet dat hij morgen kan meedoen aan de 10 km van Brussel, maar stapje voor stapje :-) worden er steeds meer pasjes achter elkaar gezet. ‘t Record dat wij geteld hebben is een twintigtal.

- boos zijn: eerst plooide hij letterlijk dubbel als hij boos was, met als gevolg een pak blauwe plekken op zijn voorhoofd; nu probeert ie een andere techniek: laat zich vallen, draait op zijn rug en spartelt dan volop met armen en benen – en geeft ondertussen een geweldige imitatie van gehuil weg :-) . Redenen om boos te zijn zijn vandaag: ‘nee’ te horen krijgen; iets afgepakt worden;  iets niet open, dicht, in of uit krijgen; ergens niet aan kunnen;… Enfin, redenen genoeg momenteel om boos te zijn. Gelukkig ook om veel & luidop te schaterlachen.

- babbelen:  de eerste woordjes van Matisse: mama, papa, dada en kijk! (dat laatste steevast vol verwondering uitgeroepen bij ongeveer alles)

Alweer voorwaar een zalige leeftijd nu!

DSC_0749





Smelt.

17 07 2009

<Nà 5 dagen logies bij oma & opa, in bed, nà het voorlezen van alweer de 5 mogelijke redenen waarom een Stegosaurus die platen op zijn rug zou kunnen gehad hebben. Met vooraf geen enkele aanleiding tot volgend gesprek>

- Maar mama, ik wil jou nog iets vragen.

- Zeg es?

- Maar wéét jij dat nog, dat ik toen een keer met jou en met papa naar de dokter ben geweest? En dan wij toen Matisse’je op een TV-tje gezien hebben in jouw buik? Als die nog niet was geboren?

- Ja dat weet ik nog, dat was toen heel leuk hé.

- Ja, maar dat is ook al keilang geleden hé.

- Ja dat is waar, toen was jij nog geen 4 jaar. En wat wou je daarvan nu vragen, lieverd?

- Niks, ik wou gewoon weten of jij dat ook nog wist…





Kriebelpapa.

15 07 2009

Als kriebelpapa in actie schiet, krijg je dit soort hilariteit. They just love it. En kriebelpapa ook. En ik nog meer :-)

DSC_0646





Tweetjes.

14 07 2009

Wij zijn momenteel met z’n tweetjes. Matisse’je en ik. Papa Leeuw zit weer es bij Den Duits en nadien in Afrika te zitten. Grote Broer leert samen met neef & nicht de ins & outs van ‘t tennissen, op logement bij Oma en Opa. Een hele week lang dus met z’n twee. En eigenlijk geniet ik daar wel van. ‘s Morgens is zàlig rustig (hoe vonden wij het ooit druk met maar één koter?), ‘ s avonds verstand op 0 en enkel tatatatataaaaaaaaaaaaa ta!-gesprekken voeren. Ideaal ontstress-middel.

Ik zal blij zijn als de leeuwkes weer compleet zijn, maar voor heel even is het écht wel fijn, zo ikke alleen kunnen genieten van mijn knuffelleeuw.





Pokémon.

5 07 2009

Ik heb er hem – echt waar – met man en macht proberen vanaf te houden. Ik vind dat namelijk bijzonder rare figuurtjes, niet schattig, niet educatief, niet grappig, niet eens mooi getekend,… Allez, ik snapte de rage vroeger al niet ,en dus nu ook niet.

Maar het heeft niet mogen zijn: we zijn hier ten huize De Leeuwkes ook ten prooi gevallen aan het Pokémon-geweld. Senne mocht namelijk een beloning kiezen voor zijn eerder op de week gehaalde fietsdiploma, en het was klaar en duidelijk: ‘Pokémon-kaarten.

Daar is dus hoegenaamd niks van te snappen hé. Het is een kaartspel en er zijn verschillende soorten kaarten:

1. kaarten met gewone beesten op
2. kaarten met beesten op die zouden zijn gegroeid uit gewone beesten
3. kaarten met instructeurs op
4. kaarten met trainers op.
5. en nog een pak varianten

Welke kaarten je hebt om je spel mee te spelen, hangt gewoon af van welke toevallig in uw pakske zitten. Er zit dus ook nog een pervers ‘Delhaize-koopt-zoveel-mogelijk-en-krijg-daarvoor-steeds-meer-kaarten-die-ge-al-hebt-waardoor-ge-op-den-duur-zeker-100x-zo-duur-een-volledige-set-hebt-als-dat-ge-die-gewoon-in-een-speelgoedwinkel-voor-5euro-zou-kopen’-principe achter.

Op al die kaarten staan een hoop getallen (behalve bij 3. en 4. en op sommige van 5.). Er zitten geen spelregels bij. Er staat wel engelse tekst op.

En dan moeten wij dat spelen: mijn net afgestudeerde kleuter en ik. Hij kan getallen lezen  maar daar houdt het op. Niet gewoon lezen. Geen Engels.

En dan spelen ze ‘t blijkbaar op de speelplaats – onder andere net afgestudeerde kleuters – zo dat de ene kaart (die 70 levens heeft), aangevallen wordt door een  andere kaart waardoor er 20 vanaf gaat.  En zo verder, tot die ene kaart geen levens meer heeft en dood is. En als wij dat spelen, mijn net afgestudeerde kleuter en ik, dan moet ik dus niks ander doen dan de hele tijd optellen en aftrekken. En af en toe zeggen dat er een pokémon dood is. Geen idee hoe ze dat dan doen als er niemand meespeelt die kan tellen.

Maar saaaaaaaaaaai. Ge hebt er geen gedacht van.

En ondertussen heb ik dus geen flauw benul van hoe ge dat spel dus écht zou moeten spelen. Ik denk dat bridge er niks tegen is.

DSC_0635





Mijlpalen.

1 07 2009

De afgelopen week , die trouwens nog niet eens voorbij is, zal zich in de annalen van Senne’s leven met stip noteren.

Dinsdag zwaaide ie helemaal voor echt af als kleuter.

Ook dinsdag bleef ie ettelijke seconden onder water zwemmen, terwijl er voorheen een groot gekrijs losbarstte wanneer er ook maar een spatje water in zijn gezicht kwam.

Woensdag leerde de – waarschijnlijk iets dwingender dan die van mama – hand van opa hem eindelijk fietsen.

Compleet contraire aan zijn grote jongensdroom, zal ’t nooit een superheld worden, onze oudste, maar zo twee durfdingen die hem oh zoveel angst inboezemden, zomaar op twee dagen onder de knie krijgen: awel daarmee heeft ie zichzelf overtroffen. En geen klein beetje.

New Image

foto (c) opa








Follow

Get every new post delivered to your Inbox.