De afgelopen week , die trouwens nog niet eens voorbij is, zal zich in de annalen van Senne’s leven met stip noteren.
Dinsdag zwaaide ie helemaal voor echt af als kleuter.
Ook dinsdag bleef ie ettelijke seconden onder water zwemmen, terwijl er voorheen een groot gekrijs losbarstte wanneer er ook maar een spatje water in zijn gezicht kwam.
Woensdag leerde de – waarschijnlijk iets dwingender dan die van mama – hand van opa hem eindelijk fietsen.
Compleet contraire aan zijn grote jongensdroom, zal ’t nooit een superheld worden, onze oudste, maar zo twee durfdingen die hem oh zoveel angst inboezemden, zomaar op twee dagen onder de knie krijgen: awel daarmee heeft ie zichzelf overtroffen. En geen klein beetje.
foto (c) opa
Wablief?