We zaten aan het strand van Saint-Raphaël. Matisse zat bij Papa Leeuw vlak aan de vloedlijn. Senne speelde in die vloedlijn, met zijn nieuwe ‘gekke tentakelbal’, die het exact één halve dag uithield BTW. Ik draaide me gedurende 5 seconden om naar Papa Leeuw om iets te zeggen (sla me dood wat). Rug naar Senne. En ineens zei Papa Leeuw: ‘Waar is Senne?’.
Rondkijken. Paniek. Nergens een Senne te bespeuren. Noch zijn fluogele bal. Matisse snel in de armen van Nonckel Boeckie geduwd. Papa Leeuw langs één kant, ik langs de andere kant gaan zoeken. Teruggekeerd om Tante Annelien mijn GSM in de handen te duwen. Senne heeft nl sinds kort altijd een SafetyTat als we ergens naartoe gaan, waar hij verloren kan lopen. Roepen en zoeken. In de zee gelopen en zelfs in het water gezocht.
Ik kan niet beschrijven wat er dan allemaal door mij heenging.
Een half uur nàdat hij was teruggevonden langs de kant van Papa Leeuw (waarschijnlijk was dat ook al na vijf minuten of zo, maar het léék een eeuwigheid) zat ik nog na te trillen.
Meneer was effe zijn bal al voetballend achterna gelopen. En steeds verder. Zich van geen kwaad bewust.
Maar één ding besef ik nu meer dan ooit: ge kunt ze écht maar dan ook écht geen 5 seconden uit het oog verliezen…
[...] paar seconden maar: het kunnen er inderdaad genoeg zijn om ze kwijt te [...]
Ken het gevoel….mama eindelijk eens naar de kapper en papa ging wandelen met zijn drie jongens op een super drukke dijk: 1 in de buggy – 1 op een step – 1 op een fiets.
)) uiteindelijk heeft onze VL het interieur van een politiecombi gezien en werd hij een uur later dan vermist met papa herenigd. Een geluk voor mijn hart heb ik alleen het gelukkig eind mogen horen van mijn stoere boys…neemt niet weg dat ik toch nog ben beginnen bleiten en mijn jongens stevig heb geknuffeld.
De fietser rijdt voorop maar moet regelmatig stoppen van papa aan de volgende zitbank, tot….de een de ander uit het oog verloren is (wie wie laten we in ‘t midden