We waren er even uit, maar nu is er geen ontkomen meer aan: Bumba rules again ten huize De Leeuwkes.
‘k Vind dat niet erg ze. Ideaal om de jongste leeuw rustig te krijgen net voor het slapengaan.
Ik kijk ook altijd mee. Uit opvoedkundige overwegingen ergens, want zo’n 15 maandertje zet ge toch niet alleen voor de televisie, maar nog veel meer omdat het gewoon grappig is.
Nanadu vind ik bv ook geweldig, vooral als ie verlegen is. Of ‘Nonnie Nonnie Kiwi’ – en dan de brede lach op Matisse zijn gezicht. Wil ik voor geen goud missen.
En elke keer weer vraag ik me wel af wie in godsnaam zo creatief is dat ie iets kan bedenken als ‘de-vleesetende-plant-toren’.
Wij hebben ook brainstorms op het werk. En dan hebben we het over moeilijke dingen als strategie en zo. Of hoe we meer centen gaan verdienen. Of hoe we een aanval van een concurrent gaan afslaan. Of voor zijn.
Maar dan stel ik me voor: dan zitten die makers van Bumba – de creatieven dan, er zal ginds ook wel bijzonder veel over strategie en centen nagedacht worden – samen in een kot en maken ze een scenario voor een Bumba-aflevering. En dan zegt er ene:
- Lang geleden dat we nog es een toren hebben gehad
- Klopt, moeten we ertussen steken. Maar wat zetten we er dan op?
- Goh, we hebben de disco-kiwi-toren al gehad, en de mama&papa-toren ook…
- Hmm ja ff denken…
- Hé als we er nu es een zingende vleesetende plant op zetten, zou dat geen goed idee zijn?
Allez, het gebeurt mssch niet écht zo maar uiteindelijk zitten wij met z’n allen wel te kijken naar iets dat op een vleesetende plant lijkt en dat zingt hé?!
Ik vind dat geweldig intrigerend…
Dankzij Lien trouwens ook een filmpje gevonden van hoe Bumba gemaakt wordt. Geweldig toch?
Wablief?