Aiaiai. Slecht bezig, ikke. Zo bijna twee weken na Matisse’s 16de vermaanddag pas een blogske plegen. ‘t Is dat het zo druk was de afgelopen tijd. Honderdduizend redenen. Maar geeneen goed genoeg. I know.
In ieder geval:
Zo op zijn zestiende ver-maand-dag blijkt Matisse steeds meer zijn eigen karakter te ontwikkelen. Waar wij elke keer weer horen ‘tis juust de Senne’ van iedereen die het kan weten qua fysieke gelijkenis (‘al heeft hij wel een ronder koppeken’,) is het ‘geeltgegans nen anderen’ qua karakter.
Pasop: ze zijn allebei even lief uiteraard.
‘k Had daarnet zelfs een kleine jaloerse discussie met Senne omdat ik voorMatisse zong (ja dat doe ik soms 
) dat hij ‘de allerliefste baby, de allerliefste van de hele wereld was’, waarop grote broer verontwaardigd reageerde dat HIJ wel de liefste van de hele wereld was hé. Compromis: we hebben dus de liefste baby van de hele wereld EN het liefste kindje van de hele wereld. Na algemeen beraad ook de liefste mama en de liefste oma van de hele wereld trouwens, doch dit terzijde.
Maar voor de rest zijn ze zo verschillend:
Senne heeft zijn eerste wiebeltand en huilt tranen met tuiten omdat dat ‘zo’n pijn’ doet. Matisse valt van de trap, huilt even van ‘t verschieten, pakt zijn tut en speelt vrolijk verder.
Senne bekijkt elke fysieke en zeker hoge uitdaging van alle kanten en gaat uiterst voorzichtig te werk om eventueel bovenop iets te klimmen. Matisse kruipt binnen de twee seconden bovenop de vensterbank. Of doet steeds weer pogingen om over de badrand te klimmen. En dat heeft niks met de leeftijd te maken – we hebben dat nooit gezien met Senne.
Senne heeft nog steeds elke dag zijn 12 slaap nodig, en valt bij de minste autorit in slaap. Matisse slaapt over de hele dag genomen amper één uur meer dan zijn broer die 4,5 jaar ouder is
Senne rangschikte toen ie net kon zitten (8 maand was ie toen) een paar boekjes in een perfect rechte rij – en nog steeds is alleen ‘perfect juist’ juist genoeg voor Senne. Matisse zou begot nog niet weten wat een rij is, laat staan dat het hem op enigerwijze zou bezighouden hoe boekjes precies op de grond zouden liggen. Als ge er maar mee kunt gooien, is alles al lang goed.
Senne was steeds (en eigenlijk nóg steeds) de verlegenheid zelve. Moet steeds acclimatiseren. Matisse ook, maar de duurtijd daarvan is maar een fractie. Zijn ‘ik-wil-alleen-maar-mama-en-niks-anders-dan-de-mama’-periode duurde amper drie weken. Bij Senne letterlijk màànden.
Soms krijgen wij de vraag of wij niet liever gehad hadden dat Matisse een meisje geweest was. Misschien wel. Als Matisse niet alleen fysiek maar ook karakterieel een kopie geweest was. Maar die twee zijn zó verschillend en toch elk zo geweldig, (vinden wij ) dat dat geslacht maar een kleine bijkomstigheid was geweest.
Wablief?