Senne heeft vandaag een spuit op school gehad. Herinneringsvaccinatie tegen polio en zo.
Het was een drama.
Nog uren nadien.
Een boterham kon hij niet eten, want zijn arm deed zoooooooo’n pijn en misschien ging er dan wel een stukje brood op zijn arm vallen en dan ging het nog meer pijn doen. Uitkleden en aankleden ging ook al zo moeilijk. En hij is spontaan maar vroeg gaan slapen, want zijn arm deed zo’n pijn.
‘t Is écht een sisi sissy op ziek zijn en pijntjes-vlak. En wat dat betreft compleet zijn pa typisch een man.
En nu zat ik met het dilemma: moest ik hem nu compleet vertroetelen om die vreselijke pijn aan te kunnen. Of moest ik hem aanmanen zich te vermannen en er dus nog extra verdriet bij te duwen?
De mama in mij heeft voor het eerste gekozen, wetende dat er ooit wel een moment gaat moeten komen waarop ik voor het tweede kies: ik weet namelijk ook wat het is om met een man samen te leven die… hmm neen, dees is niet voor publicatie vatbaar 
UPDATE:
deze nacht en vandaag was er koorts. En een gloeiend rode arm. Ik heb mijn allerliefste oudste dus valselijk beschuldigd van het sissy-zijn. Chance dat hij deze blog nog niet heeft ontdekt
Wablief?