Telefoon van de crèche gisteren. Flashback naar 4 jaar geleden. Toen was Senne zwaar gevallen. resultaat: één dode tand en ene volledig verbrokkeld.
Nu was het Matisse zijn beurt: twee onderste tanden los door zijn bovenlip. Het bloeden was vanzelf gestopt. Maar begon gisterenavond opnieuw toen ie alweer een keer viel. Eigenlijk ziet het er op ‘t eerste zicht minder erg uit dan het is, maar verdorie, als ge er zo ne keer goed naar kunt kijken (als Tis het toelaat, bedoel ik) ziet het er verre van proper uit. Dat moet gewoon serieus pijn doen / gedaan hebben.
Maar hij blijft, op wat extra nood aan knuffeltjes na, heel flink en stoer, die kleinste van ons.
‘t Is nen harde, zeggen ze in de crèche. En als ge dat lipke nu goed ziet, denk ik dat ze meer dan gelijk hebben.
Wablief?