Het is niet moeilijk om de familie Leeuw enthousiast te krijgen over een show van één van de helden van de oudste kleine leeuw. Wij steken daar graag geld in. Verkneukelen ons al weken op voorhand, en dat gezicht van Senne op het moment zelf, is de investering steeds weer waard.
Gisteren was het de beurt aan Kobe van Abrakodabra. Ik wist dat vooraf niet, maar dat blijkt dus ook van Studio100 te zijn. Waardoor er inderdaad weer vanalles te koop is rond Abrakodabra, maar ook, dat de show weer es méér dan af was (op een tijdelijk niet werkende microfoon van ‘de assistente’ na).
Ik dacht: het wordt een uurtje op kindermaat goochelen (lees: ik zal wel alle trucs doorhebben). Dik fout gedacht. Geen idee hoe ie het deed: een tafel laten zweven (niks in de handen en niks in de mouwen en toch in ieder geval de illusie dat er ook geen draden aan te pas kwamen), van 6 stukskes papier er een maken, een doekje laten ‘dansen’ en rondzweven,… En dat alles doorspekt met grapjes op kindermaat over windjes en Mega Stinky.
Moment om voor altijd te onthouden evenwel: om de toverspreuk van het dansende doekje goed te laten werken, moest iedereen in de zaal denken aan iemand vanwie hij/zij ‘hééél vééél hield’. Waarop mama en papa Leeuw alletwee verwachtingsvol naar Senne keken, en hij zei….
’Matisse’je!!!’
Papa is er dus met Hannah naartoe geweest. Ook voor hen was het hoogtepunt toen iedereen aan iemand moest denken van wie hij heel veel hield … en Hannah zei “Papa, ik ga aan jou denken” … en papa was zo ontroerd dat hij in de auto op weg naar huis zodanig is beginnen wenen dat hij er een bloedneus van kreeg …
(en mama heeft hij wijs gemaakt dat hij met drie Marokkanen gevochten had die Hannah haar fototoestelleke wilden stelen ;o))
Hoe ontroerend! En bovendien erg slim van Senne: lekker diplomatisch niet hoeven kiezen tussen mama & papa…!