Op de dag dat de onderwijsvakbonden dreigen met stakingen tegen de pensioenhervormingen, kregen wij weer eens het bewijs wat voor twee geweldige juffen de beide zonen dit jaar hebben – die hopelijk nog tot hun 60ste dus – veel kinderen blij maken. Ze heten trouwens allebei Juf Nele – geen idee of dat op zich al een voorteken is.
Uiteraard vinden we ze geweldig omdat beide kinderen er écht graag bij zitten (Matisse was de afgelopen vakantie écht aan het aftellen tot hij terug naar school mocht, want ‘school is zooooooooo leuk’), en ze streng maar rechtvaardig zijn en hen vanalles leren, maar dat hoort eigenlijk bij het basisidee achter een juf. Maar ook omdat ze echt wel meeleven met onze kinderen.
Bij de geboorte van Noa kreeg Matisse een supermooie kroon op zijn hoofd waar hij mega-fier op was waar ‘grote broer’ op stond, en Senne kwam vandaag met dit werkje naar huis:
Elk klasgenootje heeft zo’n klein tutje ingekleurd en op de achterkant een persoonlijke boodschap voor Noa geschreven. Dat levert behalve een karrenvracht aan schrijffouten, ook pareltjes op als
‘Noa, hopelijk ben je een mooi en flink meisje, zoals je twee grote broers’, ’ Ik wens je een leuk leven, Noa’, ‘Gelukkige geboorte!’, ‘Ik hoop dat je lang blijft leven!’, ‘Hopelijk wordt Noa niet te veel ziek’ of ‘Proficiat Senne, Matisse, Mama, Papa. Ik hoop voor Noa dat de broers lief gaan zijn!’
En wij vinden dat heel erg leuk. Dat daar in de klas tijd voor is gemaakt, tussen alle maaltafels, spellingsregels en digitale tijd-leeslessen door.
Dit krijgt een mooi plaatsje in Noa’s kamer…
Wablief?