- ¨Papa, hoe ‘moent’ jouw papa eigenlijk?”
- “Mijn papa heet ‘Willy etc’”
- “En wat is de ‘maan’ van jouw mama, mama?”
- “Mijn mama heet ‘Francine etc’”
<gaan zo het rijtje af>
- “Maar Matisse, weet jij ook hoe jouw papa heet?”
- “Ja, die ‘moent’ ‘Jan etc’”
- “Heel goed, en weet je ook hoe jouw mama heet?”
- “Euh ja, die ‘moent’ ‘Bolleke’” 
- Maar mama, geloof jij in Sinterklaas???
- Euh… ik denk het wel, wat denk jij?
- Ik geloof in Sinterklaas. Maar Jonas zegt dat dat uw mama & papa zijn die die cadeautjes kopen. Maar dat kan niet. Want oma & opa zijn jouw mama & papa. Dus als het mama & papa zouden zijn, dan zou jij ook cadeautjes moeten krijgen. En dat heb je niet gehad. En daarbij, jij hebt al altijd gezegd dat die Lego Ninjago-doos die ik gekregen heb, veel te duur was., als ik die wou in de winkel. En nu heb ik die toch gekregen. En jullie hebben niet zoveel centjes. Dus kan het alleen maar van Sinterklaas zijn!
Senne vroeg mij een paar dagen geleden: ‘hoe het eigenlijk was gekomen, dat hij Mima zo graag zag?’
Voor wie hem niet alleen kent van deze blog maar ook in ‘t echt, moet ik Mima niet voorstellen. Voor de anderen: Mima heette eerst Simba, bleek officieel zelfs Kumba te heten, is ook al een leeuwke, en is sinds een jaar of zes inderdaad Sennes beste vriend, daar kan geen Victor-Louis of Rune tegen op.
Matisse heeft ondertussen Paco uitgekozen als favoriete knuffel allertijden. Twee Paco’s dan wel. Zo merken wij steeds weer proefondervindelijk dat hij dus nog niet in woord maar wel in daad tot twee kan tellen… Yay.
Senne maakte daarnet trouwens dit stilleven met de Paco’s en de Mima’s recht uit de wasmachine.
Enfin, soit. De vraag van Senne deed mij terugdenken aan een gedichtje dat Juffrouw De Neve (in die tijd waren er nog geen Juffen Barbara of Kristien, maar hadden juffen enkel een achternaam) ons ooit had voorgelezen in het 6de leerjaar. Het kwam uit het geweldige boek ‘ma er zit een dichter in mijn boom’, dat de sint mij toen ook gebracht had. Ik ken er nog tientallen gedichtjes van, knal vanbuiten. Deze moest ik effe gaan opzoeken, en kijk es: schoon toch?
Ze stonden in de winkel op een rij.
Ze konden nog niet zien en nog niet horen.
Want speelgoedbeesten worden pas geboren
als er een kindje zegt: “Jij wordt van mij!”Er was een och-zo-klein konijntje bij,
helemaal grijs, met donkergrijze oren
(één stond rechtop, één leunde wat naar voren)
en ‘t hield zijn kopje eventjes opzij.En toen kwam Katelijntje.
Ze keek langs héél de rij
en zei toen: “Dag konijntje,
kom maar, je wordt van mij.”Ze nam het zachtjes in haar arm,
ze streek het langs zijn oren,
en toen werd het konijntje warm.
En toen was het geboren!Harriet Laurey
<Nà 5 dagen logies bij oma & opa, in bed, nà het voorlezen van alweer de 5 mogelijke redenen waarom een Stegosaurus die platen op zijn rug zou kunnen gehad hebben. Met vooraf geen enkele aanleiding tot volgend gesprek>
- Maar mama, ik wil jou nog iets vragen.
- Zeg es?
- Maar wéét jij dat nog, dat ik toen een keer met jou en met papa naar de dokter ben geweest? En dan wij toen Matisse’je op een TV-tje gezien hebben in jouw buik? Als die nog niet was geboren?
- Ja dat weet ik nog, dat was toen heel leuk hé.
- Ja, maar dat is ook al keilang geleden hé.
- Ja dat is waar, toen was jij nog geen 4 jaar. En wat wou je daarvan nu vragen, lieverd?
- Niks, ik wou gewoon weten of jij dat ook nog wist…
Dé vraag van dit moment: ‘En stapt hij al?’
Hét antwoord van dit moment: ‘Neen! Hij stapt nog niet! ‘Aan ‘t handje, dat wel. Achter zijn loopauto, een stoel, een bijzettafelke, dat ook. Maar alleen, neen, nog helemaal niet. Niet nodig ook, als je zo snel kruipt als Matisse. Er is precies niet veel extra nut aan. Het grensnut is bereikt (als ik mij mijn cursus economie uit 1ste kan goed herinner).
Maar vandaag stond ie voor de eerste keer echt wel helemaal los. Een seconde of 15. En we beseften het beiden niet. En toen dat wel gebeurde, toen viel ie uiteraard pardoes op zijn poep.
Maar dat wordt dus weer druk oefenen, de komende dagen…
- Slaapwel, en morgen is een leuke dag, want dan is papa er terug!
- Waarom?
Vragen die ik de afgelopen dagen moest beantwoorden en waarop ik even (of nog steeds) met mijn mond vol tanden op stond:
1. Hebben wormen tanden en een mond? En kunnen ze dan bijten?
2. Bijten mieren en waarom rode wel en zwarte niet?
3. Waarom verdrinken mieren in water? Waarom kunnen zij niet zwemmen?
4. Waarvoor dienen die balletjes onder zijn plasser?
5. Hoe kan de aarde draaien? Zitten er dan batterijen in?
6. Hoe ademen vissen? Er zit toch geen lucht in water? En wat is lucht eigenlijk?
Chance dat tinternet d’er is om hier altijd een antwoord op te fabriceren. Hoe deden onze mama’s en papa’s dat eigenlijk?
Wat zou u antwoorden – oh talrijk stilzwijgend meelezend en dus anoniem publiek – wanneer uw 5-jarige zoon vraagt ‘Hoe zijn lichaam eigenlijk wist hoe zijn lichaam moest gemaakt worden. Hoe het wist dat het hart moest zitten waar het nu zit en moest kloppen, en er spieren moesten zitten in zijn armen en een maag in zijn buik?’. Hé? Wat zou u antwoorden? Zou u een heel verhaal over genetica, DNA en desgevallend de kosmos ophangen, of zou u er zich vanaf maken met ‘Vraag het de volgende keer ook eens aan de dokter. Die weet dat zeker!’.
Ik heb voor het tweede gekozen. Want ik zou het eigenlijk zelf ook niet zo goed weten. Net zoals ik niet wist waarvoor ‘slijm’ eigenlijk dient. Maar de fijne dokter die ik gisteren in allerijl raadpleegde voor Matisse’s mysterieuze rode vlekjes, die wist dat gelukkig wel. Chance dat er altijd specialisten terzake zijn…
Ik heb zo het lichte voorgevoel dat ik ze nog veel ga mogen raadplegen de komende jaren.
- Maar mama, hoe is de ruimte er eigenlijk ooit gekomen?
- Goh, dat weet eigenlijk niemand echt goed, die was er gewoon ineens
- Maar wie heeft die dan gemààkt?
- Niemand eigenlijk; die is niet gemaakt
- Maar als die niet gemaakt is, dan kan die eigenlijk ook niet bestààn???
- Euh jawel, hé de ruimte bestaat écht hoor. Want de aarde bestaat toch ook. Daar staat wij nu op.
- Ah ja, dat is ook waar, maar hoe kàn dat dan?
- De hele slimme mensen denken dat er een oerknal was. Dat er duizend miljoen miljard en nog een keer miljard jaar geleden één heel grote bol was, en die is dan één keer ontploft in duizend miljoen miljard stukjes, en die stukjes dat zijn dan de planeten en de sterren geworden.
- Ah ja natùùùùùùrlijk, dat was ik nu al dààààààààààààààgenlang aan het denken dat het zo was gebeurd!
<op de radio zegt er iemand dat iets ‘heerlijk’ is>
- Maar mamààà, wat betekent ‘heerlijk’ eigenlijk?
- Dat weet jij toch? Dat betekent dat iets heel erg lekker is.
- Maar wat betekent ‘heel erg lekker’ eigenlijk?
- Dat weet jij toch ook? Dat is dat jij het altijd maar wil blijven eten.
- Maar wat betekent ‘altijd maar blijven eten’ eigenlijk?
<lichtjes geïrriteerd>
- Zeg, ik kan niet blijven synoniemen uitvinden hé!
<10 seconden stilte>
- Maar wat betekent ‘synoniem’ eigenlijk?
Wablief?