En wij dachten (enfin, ik dacht) dat die twee niet zoveel aan elkaar gingen hebben. 4,5 jaar verschil ertussen lijkt toch wel heel veel. Waren wij (allez, ik) even fout. Die twee amuseren zich kostelijk samen. We kunnen alleen maar wensen dat dat zo blijft…
Iedereen zegt altijd dat je leven compleet verandert met kinderen. Dat je er veel voor moet opgeven, maar dat je er oh zo veel voor in de plaats krijgt. Zeer zeker is dat. Klopt helemaal. Kan ik volledige onderschrijven. Maar dat gaat dan meestal over dat je dan bepaalde dingen niet meer kan doen en zo (zoals uitslapen bijvoorbeeld 
), en andere dan weer wel begint te doen. Maar niemand had me vooraf gewaarschuwd dat het leven voorgoed ‘serieus’ zou worden, of beter – nooit meer ‘zorgeloos’.
Want was het leven zalig zorgeloos toen we nog studeerden, en enkel wakker moesten liggen van hoe we de les zélf wakker gingen doorkomen, of hoe we die cursus ooit moesten geblokt krijgen. En ‘t strafste is: we beseften dat niet. Enfin, ik toch niet. Of toch niet bewust.
En dan gingen we samenwonen, kochten een appartement, zetten onze eerste stappen op de arbeidsmarkt. En natuurlijk was er af en toe wel wat. Maar niks blijvend en zo allesomvattend.
En dan trouwden we, kochten een huis en begonnen aan kindjes te denken, geheel volgens ‘t boekje.
En toen begon het.
Het bezorgd zijn.
En ‘t is nooit meer weg geweest, en het zal nooit meer weg gaan.
Het begon al met de zorg om ‘zal het wel lukken’. Gelukkig wel. En eens het zover was, 8 maanden lang schrik dat er toch nog iets mis zou gaan. Gelukkig niet. Nadien de angst voor wiegedood. Of ietsje ouder: voor stevig vallen, voor auto-ongelukken, voor vreselijke ziektes, voor compleet onvoorspelbare en vooral onvoorstelbare gebeurtenissen…
Ik ben geen angstkonijn, maar ergens is het altijd onderhuids aanwezig. De schrik dat er iets ‘ergs’ gebeurt met hen. En dat gaat nooit meer weg.
En zij? Zij weten van al die zorgen niks. Zij rollebollen gewoon door het leven. En ooit, binnen een jaar of 30, weten ze waarschijnlijk (en ook hopelijk ) wat ik bedoel…
Vooraf hebben we ons vaak afgevraagd hoe hij zou reageren. Tot slot was hij toch 4,5 jaar ‘kind alleen’ geweest en hoewel wij allebei veel te veel werken en zeker Mama Leeuw een permanent schuldgevoel heeft over hoe weinig tijd ze wel met de kinderen doorbrengt; al bij al valt dat waarschijnlijk nog wel mee. M.a.w. aan aandacht niets te kort (hoop ik :-s ) en dus afwachten wat dat zou geven wanneer de aandacht plost gedeeld zou moeten worden.
En het moet nog es officieel gezegd (al doe ik dat al tegen iedereen die het horen wil, en ook tegen Senne zelf): ik denk dat er geen lievere, betere, flinkere grote broer bestaat dan Senne op dit moment. Ongetwijfeld bestaan er die precies hetzelfde zijn, daar niet van (mijn kind is inderdaad een geweldig schoon kind – al moet hij dringend naar de kapper), maar d’er zijn d’er natuurlijk nog . Neen, ‘k zou echt niet weten wat er zo nog zou kunnen verbeteren. Geen enkele keer is al boos geweest op zijn broer, geen ergernis om gehuil, geen gejengel om aandacht. Nikskenie. Helpen, troosten en entertainen. dat wel.
Een groot verantwoordelijkheidsgevoel is dus zijn deel, heb ik zo de indruk.
Nu heb ik de afgelopen jaren al heel wat sollicitanten en hun assessments zien passeren, en dan is het bijzonder freaky om te weten dat hoe hij nu is, en hoe hij nu reageert, al invloed zal hebben op hoe hij later zal ‘functioneren’. Nog wat extra druk op onze schouders dus.
Voorlopig denk ik (hoop ik) dat we ‘t redelijk goed doen, zeker als je ‘t vergelijkt met de verhalen die ik de afgelopen weken te horen heb gekregen. Een gelukkige jeugd is blijkbaar niet iedereen gegeven. En dat is eigenlijk misdadig. Mijn opperste bewondering voor wie dat soort dingen naast zich neer kan leggen en gewoon door kan gaan. En misschien beseffen de mensen die wel een ‘gelukkige jeugd’ hebben gehad, misschien niet altijd dat dat niet voor iedereen normaal is. Mijn ogen zijn de laatste weken in ieder geval open gegaan.
Ik zal maar stoppen voor het helemaal melig wordt – deze post had trouwens origineel niet de bedoeling van deze richting uit te gaan – met de twee broers in actie voor de Bliksem-laptop van de Sint. Zo eindigen we op een positieve noot. Ka-ciao! (of zoiets)
Lang geleden, ‘t wordt toch wat makkelijker.
Eerst Matisse, dan Senne.
De Leeuwkes zijn een weekendje naar Lissabon geweest. Allez, eigenlijk naar Estoril, Cascais en ook nog effe langs Cabo di Roca. ‘t Was mooi weer, ‘t was plezant en we waren ons fototoestel vergeten.
Dus bij gebrek aan foto’s van een zonnig strand en zo, twee foto’s van twee leeuwkes in bad. Er is absoluut geen link tussen de twee, ‘k zocht gewoon een reden om die foto’s erop te zetten
Hier komen ze:
Mijn 2 mannen maken deugniet-plannen. Zo ziet het er toch uit
Drie maanden is Matisse dinsdag geworden. In die tijd heeft hij de volgende werkwoorden al afdoende geleerd:
- zeveren: het is een dagelijkse productie om u tegen te zeggen
- lachen: naar alles en iedereen, en zeker naar de babyfoto’s van senne die hier nog tegen de muur hangen. Luidop en in stilte.
- meppen: naar allerhande speeltjes die vaak op de meest ingenieuze wijze in zijn buurt worden gehangen
- slapen: doorheen de nacht en ook een beetje overdag
- boeren: onze buren hebben tot nog toe niet geklaagd van lawaaioverlast, maar ‘t zal niet meer lang duren, denken wij
En voor de volgende is nog wat oefening vereist:
- duimen: af en toe lukt ‘t en dan is ‘t feest, maar meestal mikt ie er nog naast
-grijpen: ook hier weer is mikken de issue
Maar eigenlijk hé, is het gewoon kort samengevat een ongelooflijk schatje.
- 
Op exact dezelfde leeftijd, nog steeds 1cm kleiner en 300g zwaarder, precies zoals bij de geboorte. En voor de rest? Aan u het oordeel… Eerst Matisse, dan Senne.
Wablief?