Bij het opruimen van onze rommelzolder, die ondertussen een babykamer is geworden, vond ik nog een gloednieuwe babypop terug. Ooit es gekocht als cadeautje voor nichtje of petekind – maar die wou uiteindelijk iets anders en toen was het dus op de rommelzolder beland ‘voor ooit eens een cadeautje voor een ander meisje’ – maar dus jammerlijk vergeten.
Ha! Dacht ik toen. Ideaal om zeker Matisse al wat gewend te maken aan ‘een baby’. Ergens in augustus/september was dat. Letterlijk 5 minuten had ie ‘em vast, en de kop was er al af.
Duidelijk te vroeg. De link met de babypop en dat mama toen ook een baby in haar buik had (wat initieel ook al geweldig moeilijk te geloven was), was er totaal niet.
Nu het écht begint te naderen, haalde ik gisteren de pop terug boven – hoofdje er vakkundig terug op gezet. De broers zijn nu toch helemaal mee in heel dat babygedoe, dus nu kon het niet mis gaan.
Maar opnieuw duurde het geen 5 minuten of ze hadden dit resultaat.
En nog eens 10 minuten later (en nog steeds trouwens) was het hoofd verworden tot een hockeybal, en de benen & armen tot hockeysticks. Dolle pret. Ze hebben me wel beloofd dat ze het met de ‘echte baby’ niet gaan doen.
Tot daar dus mijn goed bedoelde educatieve pogingen. Ze zoeken het vanaf nu zelf maar uit… 
– niet al te traumatisch. Benieuwd wat ie woensdag gaat vertellen als we voor de eerste keer terug op controle gaan!
Wablief?