(komt van achter de deur in de badkamer waar hij zich even had wegegstopt, net voor het bad)
- Oooooh!!!! Mama!!! Kijk!!!!! Ik heb hier een vlekje!!!!! (wijst op één van de 5 littekens op zijn borstkas – die d’er nog redelijk rood uitzien – en ook groot, en er uiteraard al even staan)
- Oei, ja. Ik zie het. Hoe komt dat daar nu?
- Ikke zo achter deur gestaan, en ikke dan tegen deur gebotst en ikke nu vlekje!!
Tot daar het trauma. 
Hij was zijn nieuwe uitgelaten vrolijke zelf, gisterenochtend, toen we eens terug gingen naar ‘zijn andere kamer’ of soms ook wel ’zijn andere bed’ genoemd. Was helemaal vrolijk toen ie zijn RX-scan moest laten nemen en zweeg zoals tegenwoordig eigenlijk continu het geval is, geen seconde, ook niet toen de pneumologe mij een hele uitleg aan het doen was.
Kort samengevat kwam die uitleg op het volgende neer:
- de long is goed aan het herstellen. Dat zie ik niet op de foto (ik zie nl geen verschil), maar diegenen die daar 13 jaar of meer op hebben gestudeerd, dus wel. Maar het is dus ook nog niet weg hé. Maar dat wisten we, 6 maanden of zo duurt ‘t – eer die long volledig op volle kracht weer werkt. Kiné moet dus ook blijven doorgaan.
- het is niet normaal dat ie nu nog steeds niet kan springen/lopen en op bepaalde momenten toch wel serieus mankt. Dus zou het kunnen dat er door het diepe infuus in zijn lies van helemaal in het begin, een trombose is ontstaan, die dat manken dus als gevolg heeft. Zou kunnen, want helemaal zeker is de dokter niet. Dus gaan we daarvoor volgende week alweer es naar ‘de andere kamer’, en moet er een echo gemaakt, die dat dan zal uitwijzen. Is dat het geval, zou er enkel medicatie moeten genomen worden. Zou.
Maar we zien wel, maakt me op dit moment (en hem ook niet) zoveel uit.
Op dat manken nà hebben we de oude Matisse terug. Of toch niet helemaal: hij is vrolijker dan ooit en babbelt (nog) meer.
Dat is nogal geen klein beetje plezant en zalig hier bij ons thuis tegenwoordig
In mijn andere bed…
… clown zo bellen blaast!
… ikke naar deefdee hondje, poesje, beer gekeekt!
… mama zo stoeltje zitte en pjoeter kijken!
… ikke met Senne met bal gespeeld en Senne dan zo gevald en ikke ook gevald en ikke dan wenen!
… ikke frietjes gegeten!
… zo belletje gaan en mama dan deur openzetten!
… ikke met Bumba-circus gespeeld! En met mijn leeuw!
… ikke zo met trein gedaan en mama dan lezen vanne dinosaurus en ikke dan niet wenen!
En ook nog
… ikke cadeautje vanne visjes gekregen, ikke dan pijn vanne draadjes inne buikje, ikke dan wenen!
De herinneringen blijken op dit moment – voor hem althans 
– niet al te traumatisch. Benieuwd wat ie woensdag gaat vertellen als we voor de eerste keer terug op controle gaan!
Hoe zalig. Een gewoon weekend. Zo geen waarbij ge de facebookstatussen van al uw vriendjes leest, en denkt: ‘hé ‘t is precies schoon weer vandaag’, of ‘was ik nu ook maar aan ‘t wandelen / in de zoo / een pannenkoek aan ‘t eten / gaan fietsen / al de rest wat iedereen zoal in weekends placht te doen’.
We moesten dat niet denken, maar hebben dat ook gewoon gedaan. Naar de kapper, vriendje van Senne op bezoek om te spelen, bellen geblazen in het eerste zonnetje en met de bal gespeeld; zondag, de tennisles van Senne, dan terwijl hij naar een verjaardagsfeestje was, een wandelingske hier langs ons kanaal gemaakt met Matisse in de buggy, en dan nadien een fijn klassiek afterverjaardagsparty’tje.
Maar moet dat niet zijn. Dat is gewoon zoals VOOR 15 februari.
En dat doet dus ongelooflijk veel deugd hé. Gewoon, de gewone dingen.
Meer moet dat op dit moment echt niet zijn.
Vandaag terug naar – nu ook officieel – de Beste Werkgever van België 2011 geweest. En dat deed goed. Oude leven terug oppakken waar het 4 weken geleden was gestopt. Moe wel nu. En emo wanner iemand vroeg hoe het ging. Mijn collega-lezers weten dat ondertussen. Praat gewoon over werk. Hoe meer hoe liever
Hier is ‘t makkelijker om ff op een aantal Frequently Asked Questions te antwoorden.
1/ Is ie nu volledig genezen?
Neen. Foto toonde nog steeds ontsteking onderaan. Maar wel voldoende genezen om naar huis te mogen, en thuis verder op te knappen
2/ En nu?
- elke dag kiné: respiratoire oefeningen voor de kenners onder u
- thuis houden, een week of twee minimaal, meer afhankelijk van hoe hij evolueert. We doen het al zeker tot nà de paasvakantie
- terug op controle binnen 2 weken: opnieuw scan dan en dan zien we verder
3/ Wanneer moeten jullie terug in paniek schieten?
- wij moeten ons zorgen maken (en schieten allicht onmiddellijk in paniek) bij koorts of moeilijk ademhalen / ineens veel meer hoesten – gezien dat ie nu eigenlijk nog niet genezen is, en dat gerust nog 6 maanden kan duren. En wij en de dokters geleerd hebben dat het snel terug kan verslechteren
4/ Was ie daartegen niet ingeënt?
Jawel hoor. Met Prévenar. Zoals zovele kindjes. Alleen beschermt dat tegen x aantal soorten streptokokken, maar nét niet tegen die ene soort die Matisse dan blijkbaar had. Beetje zoals met een griepspuit. Ook niet alle griepvarianten zitten daarin.
5/ En hoe is’t met jullie?
Opgelucht. Moe. Emo. Blij. En stel die vraag vooral niet live, want dàt is de manier om mij te doen bleiten.
Maar dit soort foto’s – zij het onscherp – maakt het dus allemaal goed hé.
Te moe en te emo vandaag om veel te schrijven.
Matisse is thuis.
De rest schrijf ik morgen wel van me af.
Ons leven kan terug herbeginnen.
Champagne.
Vannacht ben ik keihard wakker geschrokken, omdat ik ervan overtuigd was dat er een baby-diplodocus-dino in mijn bed zat. Echt zoals in een nachtmerrie en al. Dat is dus een van de gevolgen van hier 4 weken te zitten/liggen en zoveel naar Platvoet en zijn vrienden te moeten/mogen kijken.
Die kaap hebben we ondertussen dus gerond. 4 weken ziekenhuis, waarvan meer dan de helft op intensive care. Als het nu verder gaat zoals gepland, blijft het ook zo, want jawel: als morgen de scan geen onverwachte dingen toont, mogen we morgennamiddag naar huis!
H!O!E!R!A!
Alles wijst erop dat dat goed gaat zijn: helemaal de oude, alleen dat stappen nog steeds. Toch blijft ‘t morgen spannend. Teveel meegemaakt de afgelopen weken al om daar zomaar met een gerust gemoed naartoe te kijken. Wij zijn blij met elke vinger die gekruist is en elk kaarske dat brandt morgen, ge weet nooit dat het echt zou helpen en/of dat we het nodig hebben
Daarmee komt dan hopelijk ook een einde aan een serieuze lijdensweg voor Matisse – al weet hij van bepaalde draden/buizen nu al niet meer dat ie ze ooit gehad heeft. Maar toch. Vandaag was ie toch een kwartier lang weer de ongelukkigste van de hele gang, toen zijn de draadjes van de 5 gaten die her en der in zijn borstkas/rug zijn gemaakt voor drains en camera’s, eruit moesten. De geluidsnormen voor Brussel werden gegarandeerd overschreden. Ocharme. Opnieuw. Voor de zoveelste keer.
Maar goed. Het heeft allicht weer op mij een grotere indruk achtergelaten dan op hem. En hopelijk is het enige wat hij hier uiteindelijk van gaat overhouden 5 lelijke littekens.
Dat valt dan al bij al nog mee.
Enfin. Duimen dus.
Morgenvoormiddag.
Merci.
Ik ga er deze keer maar weinig woorden aan besteden: whatever de onderzoeken van morgen allemaal mogen bewijzen: Matisse loopt misschien nog steeds wankel, maar voor de rest is hij genezen. Hij is terug hetzelfde zot geval als daarvoor.
Punt aan de lijn.
Benieuwd wanneer de dokters vinden dat hij zot genoeg is om terug naar huis te mogen.
Weinig vooruitgang of achteruitgang vandaag. Ziekenhuis was in weekend-regime, dus geen testen die dat bevestigden, maar mocht het niet zijn dat ie nog steeds om de 6u aan een infuus moet hangen, ik zou denken dat ie evengoed thuis verder kan opknappen.
Geen koorts, zuurstof ok, hartslag ok, bloeddruk ok. Oh en ook goed geslapen vorige nacht. Dat was ook voor schrijfster dezes es geweldig welkom.
Stappen was nog steeds aan één handje. Tot vandaag het Grote Weerzien met Senne. Die terugkwam van een fijne skivakantie (DANKU Nonkel Boeckie en Tante Annelien!), en zich daar heel goed had geamuseerd maar ook overduidelijk geweldig blij was Matisse terug te zien.
En dus vice versa. Want waar ik ervoor er niet in geslaagd was om Matisse te doen geloven dat ie best wel al wat alleen kon stappen – ging het tijdens het spelen met Senne eens zo vlot.
En Senne is nu natuurlijk zo fier als een gieter.
En gelijk heeft hij!
Als we nu niet meer aan de laatste rechte lijn bezig zijn, dan weet ik het niet meer. Er was – jawel – weer duidelijke verbetering vandaag. Mocht het niet zijn dat hij nog niet op zijn beentjes kan staan, we zouden zeggen dat ie helemaal de oude is: liedjes zingen, zijn all-time favourite nieuwjaarsbrief alweer een paar keer opgezegd, kleutergrapjes gemaakt, op zijn benen getekend – het hele scala quoi. En hij zwijgt geen moment. Zalig is dat. De foto was deze morgen ook merkbaar beter volgens de schare dokters. Morgen wordt er nog es bloed geprikt en de hemel zal andermaal op mijn kop vallen als dit nu weer slechter zou blijken te zijn. Alles wijst in de goeie richting.
Zelfs eten gaat vlot nu. Geen ziekenhuis-eten natuurlijk, maar de boterhammen met choco gaan er vlot in, en deze avond is de papa frietjes gaan halen en die werden al even vlot naar binnen gespeeld.
Het enige wat nog niet echt mee wil, is de motoriek. 3 weken platliggen heeft ervoor gezorgd dat er quasi geen spieren meer in zijn benen zitten, waardoor ie zo goed als opnieuw moet leren lopen. Zakte er deze morgen meteen door als we hem op z’n voetjes zetten. ’t Komt wel terug, zegt de kinesist, maar gewoon opnieuw traag, zoals bij een baby’tje: misschien hem eerst opnieuw laten kruipen, of stapjes zetten aan het handje, of laten staan op de schoot. En niet forceren. ‘t Komt wel. ‘s Nachts is het van ‘t zelfde: omrollen lukt op dit moment gewoon niet zelf, ik moet hem helpen.
Maar bon, dat is allemaal helemaal niet erg, als we zien waarvan we komen. Ik begin pas nu een beetje te beseffen waaraan we ontsnapt zijn. Want elke nieuwe dokter die hier op bezoek komt (en er waren er vandaag alweer twee die ik nog nooit had gezien) zegt iets in de trant van ’ik heb zijn dossier gezien, amai, die is wel heel erg zwaar ziek geweest’.
En ge weet dat wel, maar op ‘t moment zelf, precies toch wat minder.
Wablief?