Oh jee, lang geleden dat hier wat nieuws is gepost. Druk was het dan ook de laatste weken: Matisse was een paar dagen ziek (= eiste alle aandacht die niet naar Noa moést gaan op), Noa en ik zochten nog wat naar ons ritme samen, babybezoekjes en daarenboven had ik door Het Busongeval ook ff geen zin om verhaaltjes te vertellen over hoe blij en gelukkig we hier zijn. Alles werd ineens zo relatief.
Maar precies zes weken is ze nu, ons ‘madam’. 4,2 kg rond, nog steeds minder dan grote broer bij zijn geboorte. Maar wat kan ze al veel. En wat een zalig rustig kind is dat.
3 weken geleden sliep ze voor ‘t eerst door en tot nu toe is dat al elke nacht nadien het geval geweest. Enfin, met doorslapen bedoelen we hier ‘geen eten meer vragen’. Ze wordt wel even wakker, maar stelt zich dan tevreden met een tut, of met gewoon op of dicht tegen mij aan liggen (sorry, kind&gezin, ik weet dat dat niet mag en al, maar kind blij=mama blij)
Vorige week kwam de eerste lach erdoor. Aarzelend en ze verschoot er precies zelf van, en nu oefent ze elke dag en zijn ze steeds frequenter. Zalig.
En sinds een paar dagen begint ze ook te meppen – in opperste concentratie, dat spreekt – op dingetjes die boven haar hangen.
En wenen? Alleen als ze honger heeft of moe is. Geen krampkens, geen niks. Zalig kind is het. Zei ik het al?
Gelukkig maar.
Wablief?