Sinds vorige week is Matisse twee. Leeuwkes.com is dus ook iets meer dan twee. Nooit gedacht dat ik het zo lang zou volhouden eigenlijk. Al staat het tegenwoordig wat op een lager pitje. Maar soit. Op elk domein heb ik goeie voornemens, en plannen ter verbetering. Zo ook hier. Watch me 
Twee = terrible two. Dat zegt iedereen en ik zou het nou niet terrible noemen, maar toch wel duidelijk een leeftijd waarop er wat uitgedaagd wordt en wat grenzen afgetast.
‘Nee’ en ‘Mij’ zijn de woordjes die hier het vaakst worden gezegd. ‘Mij bal’, ‘mij fiets’, ‘mij auto’,… Bij voorkeur nét die dingen die ergens rondslingeren en Senne net vastneemt.
En dan daagt ie uit: drie dagen lang hield ie ostentatief vol – en écht om te pesten – dat Senne’s zoveelste Geronimo Stilton-boek ‘mij boek’ was, en zijn eigen Kaatje&Kamiel-boek ‘Nenne boek’. Om het dan na drie dagen, tot grote opluchting van Senne eindelijk op te geven, en het om te ruilen. Met een engelenlachje erbovenop.
‘Nie ejpen’ komt er ook x keer per dag uit: ‘nie ejpen soenen aan doen’, ‘nie ejpen botejam soko maken’, ‘nie ejpen mondje wassen’,… (K&G vroeg vorige week of ie al zinnen van 2 woorden kon: euh jà dus) en ofwel wordt het dus één grote knoeiboel (soko), ofwel een gefrustreerd gekrijs (soenen) omdat bv links en rechts onderscheiden alsnog niet tot zijn basiscompetenties behoort.
En dan hebben we nog ‘t irrationele gedrag van een kind van 2 (met euh – nogal veel lawaai als ie zijn zin niet krijgt): ‘buitjen spele’ als het letterlijk water giet. ‘Bumba aan!!!’ als ie net zijn bumbapyjama uit heeft, zijn kleren aan en ik klaar sta om hem af te zetten aan de creche (waarbij ik hem die dag dus maar zijn pyjama terug over alles heen aangedaan heb),…
Maar terzelfdertijd is het ook wel een zalige leeftijd: de gesprekjes die we voeren, hoe hij mij in woord en daad imiteert en mij dus continu een spiegel voorhoudt: ‘mama ookke neusje poper maken’ (waarna ik een dosis fysiologisch water in mijn gezicht gespoten krijg), of ‘mama ookke nekje tinken’ (waarbij ik zijn fles melk in mijn gezicht geduwd krijg). Zalig gewoon. Of toen ik belde naar de papa in een of ander ver land hij zei ‘Tatisje ookke leeuw belle’
Hij wordt groot, onze kleinste…
Wablief?