Wel inspiratie, maar geen tijd. Dat was ‘t zowat kort samengevat de laatste maanden.
Maar nu kreeg ik van de beste werkgever allertijden een windows phone 7 cadeau. Zo eentje waarmee ge ook mobiel kunt bloggen en al – in een paar verloren minuten. Dat moet te doen zijn. De typfouten moet ge d’er wel bijpakken 
Posted from WordPress for Windows Phone
De kakais ( (c) Matisse) die 80% van de tijd voor en naast onze deur wonen hebben het koud. Dat het oude meneertje, dat normaal elke dag ‘s ochtends die lawaaimakers (want dat zijn het natuurlijk ook wel) komt voederen, duidelijk nu ook niet buiten durft, helpt – denk ik – ook niet aan hun geluk. Maar het is wel een prachtig zicht zo nu, vanuit onze living.
Ziehier een poging tot natuurfotografie vanuit onze voordeur …
Een blik op de stats van leeuwkes.com leert dat er toch wel wat volk hier afkomt in de hoop strijkparelpatronen te vinden. Om dan te botsen op een verhaal over de mysterieuze verdwijning van een strijkparel in de neus van Senne.
Omdat klant koning is en ge surfers nooit moogt teleurstellen: ziehier een hoop links die ik met mijn strijkparelfan al bezocht heb:
http://www.beekieforum.nl/vlokje/strijkkralen.htm
http://kids.flevoland.to/borduren/
http://www.perlerbeads.com/
http://icandream.com/crafts/p/index.shtml
en had ik een dochter, ik maakte zeker deze: http://www.perlerbeads.com/ideapages/ideaheartboxes/heartboxes.html
Voilà, tot uw dienst
UPDATE (nadat dit de populairste google-opdracht blijkt te zijn om hier terecht te komen):
perlerbeads werkt niet meer: ga nu naar http://www.eksuccessbrands.com/perlerbeads/
We waren er even uit, maar nu is er geen ontkomen meer aan: Bumba rules again ten huize De Leeuwkes.
‘k Vind dat niet erg ze. Ideaal om de jongste leeuw rustig te krijgen net voor het slapengaan.
Ik kijk ook altijd mee. Uit opvoedkundige overwegingen ergens, want zo’n 15 maandertje zet ge toch niet alleen voor de televisie, maar nog veel meer omdat het gewoon grappig is.
Nanadu vind ik bv ook geweldig, vooral als ie verlegen is. Of ‘Nonnie Nonnie Kiwi’ – en dan de brede lach op Matisse zijn gezicht. Wil ik voor geen goud missen.
En elke keer weer vraag ik me wel af wie in godsnaam zo creatief is dat ie iets kan bedenken als ‘de-vleesetende-plant-toren’.
Wij hebben ook brainstorms op het werk. En dan hebben we het over moeilijke dingen als strategie en zo. Of hoe we meer centen gaan verdienen. Of hoe we een aanval van een concurrent gaan afslaan. Of voor zijn.
Maar dan stel ik me voor: dan zitten die makers van Bumba – de creatieven dan, er zal ginds ook wel bijzonder veel over strategie en centen nagedacht worden – samen in een kot en maken ze een scenario voor een Bumba-aflevering. En dan zegt er ene:
- Lang geleden dat we nog es een toren hebben gehad
- Klopt, moeten we ertussen steken. Maar wat zetten we er dan op?
- Goh, we hebben de disco-kiwi-toren al gehad, en de mama&papa-toren ook…
- Hmm ja ff denken…
- Hé als we er nu es een zingende vleesetende plant op zetten, zou dat geen goed idee zijn?
Allez, het gebeurt mssch niet écht zo maar uiteindelijk zitten wij met z’n allen wel te kijken naar iets dat op een vleesetende plant lijkt en dat zingt hé?!
Ik vind dat geweldig intrigerend…
Dankzij Lien trouwens ook een filmpje gevonden van hoe Bumba gemaakt wordt. Geweldig toch?
En hiervan dus ook. Ik ken ze niet, ik lees er alleen over. En ik zit hier te bleiten gelijk niks.
Hopelijk komt het allemaal goed.
Kijk. Hier word ik dus stil van.
Een paar seconden maar: het kunnen er inderdaad genoeg zijn om ze kwijt te spelen.
Kweetnie wat er was, maar ‘k raakte niet aan bloggen toe de afgelopen weken. Steeds iets beter te doen, precies. Maar we zijn terug. Stay tuned.
Iedereen zegt altijd dat je leven compleet verandert met kinderen. Dat je er veel voor moet opgeven, maar dat je er oh zo veel voor in de plaats krijgt. Zeer zeker is dat. Klopt helemaal. Kan ik volledige onderschrijven. Maar dat gaat dan meestal over dat je dan bepaalde dingen niet meer kan doen en zo (zoals uitslapen bijvoorbeeld ), en andere dan weer wel begint te doen. Maar niemand had me vooraf gewaarschuwd dat het leven voorgoed ‘serieus’ zou worden, of beter – nooit meer ‘zorgeloos’.
Want was het leven zalig zorgeloos toen we nog studeerden, en enkel wakker moesten liggen van hoe we de les zélf wakker gingen doorkomen, of hoe we die cursus ooit moesten geblokt krijgen. En ‘t strafste is: we beseften dat niet. Enfin, ik toch niet. Of toch niet bewust.
En dan gingen we samenwonen, kochten een appartement, zetten onze eerste stappen op de arbeidsmarkt. En natuurlijk was er af en toe wel wat. Maar niks blijvend en zo allesomvattend.
En dan trouwden we, kochten een huis en begonnen aan kindjes te denken, geheel volgens ‘t boekje.
En toen begon het.
Het bezorgd zijn.
En ‘t is nooit meer weg geweest, en het zal nooit meer weg gaan.
Het begon al met de zorg om ‘zal het wel lukken’. Gelukkig wel. En eens het zover was, 8 maanden lang schrik dat er toch nog iets mis zou gaan. Gelukkig niet. Nadien de angst voor wiegedood. Of ietsje ouder: voor stevig vallen, voor auto-ongelukken, voor vreselijke ziektes, voor compleet onvoorspelbare en vooral onvoorstelbare gebeurtenissen…
Ik ben geen angstkonijn, maar ergens is het altijd onderhuids aanwezig. De schrik dat er iets ‘ergs’ gebeurt met hen. En dat gaat nooit meer weg.
En zij? Zij weten van al die zorgen niks. Zij rollebollen gewoon door het leven. En ooit, binnen een jaar of 30, weten ze waarschijnlijk (en ook hopelijk ) wat ik bedoel…
Wij hebben een nieuwe huisgenoot, ten huize De Leeuwkes. We noemen hem Roomba. We hebben even getwijfeld om hem Wall-E te dopen, maar het uiteindelijk toch gehouden bij zijn originele naam. Roomba stofzuigt terwijl wij slapen, eten, TV kijken, werken of gewoon niet thuis zijn.
Lang geleden, toen Senne begon te kruipen – hadden we er ook al één. Eens ze beginnen sluipen, moet de vloer toch een beetje proper zijn hé. En wij hebben op zich interessanter dingen te doen dan stofzuigen, vinden wij. En ja, wij hebben een kuisvrouw. Maar met een kat zoals de onze ligt het binnen de dag weer vol haar.
Enfin, na een half jaar intensief gebruik begonnen op onze keukenvloer krassen te verschijnen langs zijn ‘looppatroon’. Roomba Nr1 werd toen uit elkaar gehaald, bleek binnenin vol met kattenhaar te zitten, dat vanalles en nog wat blokkeerde, maar helemaal up & running kregen we hem toch niet. Roomba Nr1 kwam van tinternet en was nergens in België verkrijgbaar, en dan zijn garanties niet zo gemakkelijk uit te oefenen. Toch niet voor drukbezette mensen als De Leeuwkes. Dus verhuisde Roomba Nr 1 eerst naar de zolder, wachtend op beterschap, en tenslotte naar het containerpark.
Maar Matisse sluipt nu nogal wat af. En Senne strooit, bovenop het haar van Moesj, nogal wat kruimels, plasticine en soms-wil-ik-het-gewoon-niet-weten-wat-het-is ,in het rond. Een combinatie die een zorgzame annex op-huishoudelijk-en-zeker-kuis-vlak-niet-de-meest-actieve mama niet echt geweldig vindt. Met als gevolg: heimwee naar de tijd van de optimaal werkende Roomba Nr 1.
Dus werd Roomba Nr 2 aangeschaft. Niet op tinternet deze keer, maar gewoon in de Krëfel. Ze hebben hem trouwens ook bij Vandenborre of de Mediamarkt. Met erbovenop 5 jaar garantie. Een verwittigde mama is er nl twee waard, en ik ben er 100% zeker van dat dat ding geen 5 jaar meegaat zonder een paar keer in de hersteldienst te zitten. Maar I wouldn’t care less, nu ik zo’n papiertje heb dat mij dat niks gaat kosten .
Afgezien daarvan is Roomba Nr 2 dus echt wel geweldig. Net als Wall-E gaat ie op zoek naar vuil, gaat kriskras de kamer rond en ‘eet’ ie alles op wat op zijn weg ligt. En ze hebben bij iRobot, de geestelijke vaders van Roomba, de afgelopen vijf jaar duidelijk niet stilgezeten. Er zijn nu nl ook twee ‘vuurtorens’ bij geleverd, die ervoor zorgen dat hij eerst kamer 1 afwerkt vooraleer aan kamer 2 te beginnen. Daarnaast gaat hij na zijn stofzuigbeurt ‘flink naar zijn mandje’ (dixit Senne – zijn oplaadstation dus) en hij laat ook weten wanneer er iets mis is met hem en wat je daar dan aan moet doen (in drie talen ).
Maw: hier spreekt op dit moment een bijzonder tevreden en bovenal compleet stofstress-loze klant! Een filmpje van Roomba in actie vind je o.m. hier.
Liefste Senne, liefste Matisse,
Vandaag was een verschrikkelijke dag voor heel wat mama’s en papa’s.
Twee mama’s en twee papa’s – misschien leken ze wel op die van jullie – hebben deze ochtend hun kindje afgezet in de kribbe, precies zoals jullie mama & papa doen met jou, Matisse. Ze zijn daarna naar hun werk vertrokken, precies zoals jullie mama & papa. En ze werden een paar uur later gebeld met de melding dat hun oogappels door een of andere zot (monster is eigenlijk een beter woord), waren doodgestoken.
Tientallen mama’s en papa’s deden hetzelfde en kregen te horen dat hun kindjes neergestoken, en mogelijks in levensgevaar waren.
Jullie lezen het goed. Babies en peuters, gewoon aangevallen met een reeks messen. Zomaar.
En was daar dan geen juf? Hoor ik jou vragen, Senne.
Ja hoor, er waren ook 6 juffen. Die er alles aan gedaan hebben om die prutsen te beschermen. Want dat mogen kindjes van grote mensen verwachten. Dat is onze allerhoogste taak, daar hebben jullie gelijk in. Kindjes beschermen tegen de grote boze buitenwereld. Die sinds vandaag nog een beetje bozer is geworden.
En één van die juffen is nu ook dood.
Net als honderdduizenden andere mama’s en papa’s ben ik kotsmisselijk van dit nieuws, kon ik niet snel genoeg bij jullie zijn en heb jullie compleet platgeknuffeld. En voor de duizendste keer gezegd hoe graag ik jullie wel zie.
En toen jij, Matisse, aan één stuk door begon te tateren, schoot er door mijn hoofd dat die twee mama’s en twee papa’s misschien deze morgen nog enthousiast waren over wat hun spruiten nu weer hadden bij geleerd. Misschien kropen ze net, of konden ze eindelijk een speeltje grijpen. Die fijne momenten van ‘hé, kijk hij kan iets nieuws’, die mama & papa zijn zo ongelooflijk zalig maakt.
Aan jou, Senne, heb ik het niet verteld. Je zou het niet begrijpen. Je zou me bestoken met waarom-vragen. En dat is een vraag waarop geen enkel antwoord mogelijk is. En je zou er misschien van dromen; zoals je deze nacht hebt gedroomd dat je aan het stuur zat van een vliegtuig dat gekaapt werd – ongetwijfeld omdat je me ooit es had gevraagd wat ‘kapers’ waren.
En dat wil ik je niet aandoen.
Ik wil van jullie geen bange kinderen maken, die in elk hoekje gevaar zien. Jullie hebben recht op een zorgeloze, blije jeugd. Al heb ik vandaag nog maar eens beseft dat ik dat niet alleen in de hand heb. En al is het een moeilijk evenwicht tussen een zorgeloos bestaan en toch ook waarschuwen voor alle gevaren die jullie omringen.
Die mama’s en papa’s moeten door een onvoorstelbare hel gaan nu. En het laat me niet los.
Maar liggen jullie er vooral niet wakker van. Er is nog tijd genoeg om je zorgen te maken.
De allergrootste knuffel van de hele wereld,
Mama.
Wablief?