Potverdikke. Daar moet ge dus 3 kinderen voor op de wereld gezet hebben, om telkens weer dezelfde fout te maken. Met dank aan de goedbedoelde raadgevingen van Kind & Gezin, uiteraard. Maar toch. Ik zou nu toch langzaam maar zeker beter moeten weten. Dat gedoe van max 18° tot 20° in de kamer en een lakentje: dikke zever. Mijn kinderen hebben dan namelijk koud.
Noa is nog steeds een superrustig kind. Voorlopig nog geen tekenen van reflux of koemelkeiwitallergie zoals de andere twee (al kwam dat er bij de broers ook maar door na twee weken, dus wat niet is kan nog komen, maar bon). Slaapt perfect overdag. Ik leg ze in haar bed of park en afhankelijk van, ligt ze nog wat rond te kijken of valt ze meteen in slaap. Ge hoort ze letterlijk niet, overdag. Dat was tot vorige nacht wel wat anders ‘s nachts. Wat overdag zo gemakkelijk ging, was ‘s nachts elke keer weer een probleem. Slapend haar bed in, en binnen de 10 seconden oogjes wijd open en huilen. Tot ik ze uiteindelijk de voorbije tien dagen dan maar gewoon (tegen alle raadgevingen van K&G in alweer) gewoon bij mij pakte, en ze prompt 5u aan één stuk door sliep in mijn armen. Ikzelf dan wel iets minder, uiteraard.
Gisterennacht scheen het licht dan ineens in mijn vermoeide hoofd: Matisse had dat ook gehad (weliswaar was hij toen ouder, maar toch). De oplossing lag toen in een veel dikkere slaapzak van Baby Boum.
Geeft die mensen rap de nobelprijs voor de vrede of zo.
Ben er gisteren een nieuwe gaan kopen op Noa’s maat. In babyroze, jawel. Niet omdat Noa helemaal into roze moet zijn. Maar omdat er nu eenmaal geen ander kleur was in haar maat.
Enfin, vannacht heeft ze prima geslapen. UIteraard wakker om te eten. Maar tussendoor: geen kik.
Zalig.
Wablief?