Zoek de 7 verschillen:
Matisse op 15 februari 2011.
Matisse op 15 februari 2012.
Man, hebben wij geluk gehad, achteraf bekeken.
Exact een jaar geleden begon een nachtmerrie die precies 1 maand zou duren. Alleen wisten we dat toen nog niet. Wisten we ook niet dat we (en vooral Matisse) door het oog van de naald zouden kruipen. En dat het écht wel aan een zijden draadje hing, dat beseften we pas weken & maanden nadien.
Op het moment zelf eigenlijk niet.
Ik denk dat het Eline was, die toen een berichtje stuurde (zoals we er toen honderden kregen) dat ook zij als kind heel lang in het ziekenhuis had gelegen. En dat het ‘simpel’ was: zolang haar mama het toen vol hield, hield zij het ook vol. Bleek helemaal waar te zijn.
Dus hielden we ons sterk. Zelfs toen Matisse niet eens meer zelf kon/mocht ademen. En blijf ik nog steeds versteld staan van de kracht die zo’n manneke van toen nog niet eens drie jaar had. Hoe hij in al zijn ellende bijvoorbeeld toch nog liedjes zong.
Wat ervan overblijft nu?
Een band tussen mij en Matisse die op dit moment toch nog steeds sterker is dan ooit ervoor. 1 maand lang zijn we quasi non-stop bij elkaar geweest – in wel heel moeilijke momenten. Een grotere bezorgdheid dan vroeger: er wordt hier al wat sneller naar een koortsthermometer gegrepen bv. Vijf littekens die hem tot aan zijn 80ste of verder eraan zullen herinneren dat hij ooit wat heeft meegemaakt – voor de rest enkel wat vage herinneringen aan ‘prikjes’ en ‘draadjes’. Een mama & papa (en oma en co) die veel bewuster genieten van hun kinderen vrolijk en blij (en gezond) te weten. En dus mogen er hier kampen gebouwd worden in de living, en houden wij (enfin, in deze hoogzwangere tijden valt die eer eerder te beurt aan de papa) hier wel es een uitgebreid kussengevecht.
En in alle angst die we gehad hebben, is dat misschien wel het mooiste dat eruit is gekomen en dat ik hoop nog heel lang vast te houden, ondanks de gejaagdheid & de stress van elke dag: zoveel mogelijk genieten van twee – binnenkort drie – prachtige, gelukkige, blije kinderen. En dat niet als 100% vanzelfsprekend aan te nemen.
Want het kan dus heel snel keren. Ik spreek uit ervaring…
Wablief?