Hoera, kleine wave. Sinds gisteren zijn wij de trotse eigenaar van drie volautomatische-op-maat-gemaakte-designkast-hebbende rolluiken van onze ‘vrienden’ van Lapeyre. Van de plaatser (die in onderaanneming werkt) niets dan goeds: de mens heeft zelfs hoogstpersoonlijk boel gemaakt met meneer de plaastingsdienst-verantwoordelijke, omdat we volgens die laatste ons tweede voorschot niet hadden betaald en dus ons gerief niet mocht opgehaald worden. Was uiteraard wel gebeurd. Meneer de plaatsingsdienstverantwoordelijke moet naast zijn antwoordapparaat ook zijn bankrekening leren gebruiken. BTW ’voorschot’ was eigenlijk licht eufemistisch: in totaal betaalden we 80% van ons factuur, zonder dat er ook maar iets bewogen/geschroefd of gebeurd in ‘t algemeen was in ons huis. Zijn wij de enigen die dat veel vinden?
Enfin, ze zijn er, ze werken, ‘t ziet er zelfs schoon uit. Lapeyre-case closed, maar never the never zetten we daar nog een stap binnen. Ook al hebben ze daar een coole glazen-toog-die-we-eigenlijk-wel-in-onze-keuken-zouden-willen-en-nog-nergens-anders-gevonden-hebben.
Senne is er geweldig content mee en dicht ze ook magische eigenschappen toe:
‘- Mama!!! Mijn duimpje doet geen pijn meer!!!’ (had klein, belachelijk schrammetje gisteren)
‘- Da’s goed schat, hoe zou dat komen?’
- ‘ ik denk dat de rolluiken deze nacht ietske gedaan hebben op mijn duimpje en dat het daarom geen pijn meer doet.’
-’hmm dat kan, maar wat zouden ze dan precies kunnen gedaan hebben?’
-’dat weet ik niet. alleen de rolluiken zelf weten dat”
- ‘ah dan zal ik het hen eens vragen.’
- ‘maar mama <diepe zucht, rolt met de ogen>, rolluiken kunnen toch niet praten…’
Wablief?