Leeuwkes.com

Vandaag terug naar – nu ook officieel – de Beste Werkgever van België 2011 geweest. En dat deed goed. Oude leven terug oppakken waar het 4 weken geleden was gestopt. Moe wel nu. En emo wanner iemand vroeg hoe het ging. Mijn collega-lezers weten dat ondertussen. Praat gewoon over werk. Hoe meer hoe liever

Hier is ‘t makkelijker om ff op een aantal Frequently Asked Questions te antwoorden.

1/ Is ie nu volledig genezen?

Neen. Foto toonde nog steeds ontsteking onderaan. Maar wel voldoende genezen om naar huis te mogen, en thuis verder op te knappen

2/ En nu?

- elke dag kiné: respiratoire oefeningen voor de kenners onder u
- thuis houden, een week of twee minimaal, meer afhankelijk van hoe hij evolueert. We doen het al zeker tot nà de paasvakantie
- terug op controle binnen 2 weken: opnieuw scan dan en dan zien we verder

3/ Wanneer moeten jullie terug in paniek schieten?

- wij moeten ons zorgen maken (en schieten allicht onmiddellijk in paniek) bij koorts of moeilijk ademhalen / ineens veel meer hoesten – gezien dat ie nu eigenlijk nog niet genezen is, en dat gerust nog 6 maanden kan duren. En wij en de dokters geleerd hebben dat het snel terug kan verslechteren

4/ Was ie daartegen niet ingeënt?

Jawel hoor. Met Prévenar. Zoals zovele kindjes. Alleen beschermt dat tegen x aantal soorten streptokokken, maar nét niet tegen die ene soort die Matisse dan blijkbaar had. Beetje zoals met een griepspuit. Ook niet alle griepvarianten zitten daarin.

5/ En hoe is’t met jullie?

Opgelucht. Moe. Emo. Blij. En stel die vraag vooral niet live, want dàt is de manier om mij te doen bleiten.

Maar dit soort foto’s – zij het onscherp – maakt het dus allemaal goed hé.

Te moe en te emo vandaag om veel te schrijven.

Matisse is thuis.

De rest schrijf ik morgen wel van me af.

Ons leven kan terug herbeginnen.

Champagne.

Vannacht ben ik keihard wakker geschrokken, omdat ik ervan overtuigd was dat er een baby-diplodocus-dino in mijn bed zat. Echt zoals in een nachtmerrie en al. Dat is dus een van de gevolgen van hier 4 weken te zitten/liggen en zoveel naar Platvoet en zijn vrienden te moeten/mogen kijken.

Die kaap hebben we ondertussen dus gerond. 4 weken ziekenhuis, waarvan meer dan de helft op intensive care. Als het nu verder gaat zoals gepland, blijft het ook zo, want jawel: als morgen de scan geen onverwachte dingen toont, mogen we morgennamiddag naar huis!

H!O!E!R!A!

Alles wijst erop dat dat goed gaat zijn: helemaal de oude, alleen dat stappen nog steeds. Toch blijft ‘t morgen spannend. Teveel meegemaakt de afgelopen weken al om daar zomaar met een gerust gemoed naartoe te kijken. Wij zijn blij met elke vinger die gekruist is en elk kaarske dat brandt morgen, ge weet nooit dat het echt zou helpen en/of dat we het nodig hebben

Daarmee komt dan hopelijk ook een einde aan een serieuze lijdensweg voor Matisse – al weet hij van bepaalde draden/buizen nu al niet meer dat ie ze ooit gehad heeft. Maar toch. Vandaag was ie toch een kwartier lang weer de ongelukkigste van de hele gang, toen zijn de draadjes van de 5 gaten die her en der in zijn borstkas/rug zijn gemaakt voor drains en camera’s, eruit moesten. De geluidsnormen voor Brussel werden gegarandeerd overschreden.  Ocharme. Opnieuw. Voor de zoveelste keer.

Maar goed. Het heeft allicht weer op mij een grotere indruk achtergelaten dan op hem. En hopelijk is het enige wat hij hier uiteindelijk van gaat overhouden 5 lelijke littekens.

Dat valt dan al bij al nog mee.

Enfin. Duimen dus.

Morgenvoormiddag.

Merci.

Ik ga er deze keer maar weinig woorden aan besteden: whatever de onderzoeken van morgen allemaal mogen bewijzen: Matisse loopt misschien nog steeds wankel, maar voor de rest is hij genezen. Hij is terug hetzelfde zot geval als daarvoor.

Punt aan de lijn.

Benieuwd wanneer de dokters vinden dat hij zot genoeg is om terug naar huis te mogen.

Als we nu niet meer aan de laatste rechte lijn bezig zijn, dan weet ik het niet meer. Er was – jawel – weer duidelijke verbetering vandaag. Mocht het niet zijn dat hij nog niet op zijn beentjes kan staan, we zouden zeggen dat ie helemaal de oude is: liedjes zingen, zijn all-time favourite nieuwjaarsbrief alweer een paar keer opgezegd, kleutergrapjes gemaakt, op zijn benen getekend – het hele scala quoi. En hij zwijgt geen moment. Zalig is dat. De foto was deze morgen ook merkbaar beter volgens de schare dokters. Morgen wordt er nog es bloed geprikt en de hemel zal andermaal op mijn kop vallen als dit nu weer slechter zou blijken te zijn. Alles wijst in de goeie richting.

Zelfs eten gaat vlot nu. Geen ziekenhuis-eten natuurlijk, maar de boterhammen met choco gaan er vlot in, en deze avond is de papa frietjes gaan halen en die werden al even vlot naar binnen gespeeld.

Het enige wat nog niet echt mee wil, is de motoriek. 3 weken platliggen heeft ervoor gezorgd dat er quasi geen spieren meer in zijn benen zitten, waardoor ie zo goed als opnieuw moet leren lopen. Zakte er deze morgen meteen door als we hem op z’n voetjes zetten.  ’t Komt wel terug, zegt de kinesist, maar gewoon opnieuw traag, zoals bij een baby’tje: misschien hem eerst opnieuw laten kruipen, of stapjes zetten aan het handje, of laten staan op de schoot. En niet forceren. ‘t Komt wel. ‘s Nachts is het van ‘t zelfde: omrollen lukt op dit moment gewoon niet zelf, ik moet hem helpen.

Maar bon, dat is allemaal helemaal niet erg, als we zien waarvan we komen. Ik begin pas nu een beetje te beseffen waaraan we ontsnapt zijn. Want elke nieuwe dokter die hier op bezoek komt (en er waren er vandaag alweer twee die ik nog nooit had gezien) zegt iets in de trant van  ’ik heb zijn dossier gezien, amai, die is wel heel erg zwaar ziek geweest’.

En ge weet dat wel, maar op ‘t moment zelf, precies toch wat minder.

Bon, we hebben dit moment van euforie dus al es gehad. Uit intensive care en naar een gewone kamer. En toen waren we er 5 dagen later terug en moest het ergste nog komen: operatie, beademen, de hele rimram.

Toch lijkt het nu anders. Al twee dagen geen koorts meer. Toch al wat willen eten. Geen ziekenhuiseten, maar wel boterhammen, koekjes en sojapuddingskes. Morgen gaan we frieten halen in de cafetaria. Es zien wat dat geeft.

Opnieuw kwam het allemaal weer plots. Tot gisteren nog geen tekenen. En deze morgen zat ie al helemaal ontkoppeld in een zetel toen de papa toe kwam. Klaar om te vertrekken.  ‘Ontkoppeld’ wil in deze zeggen: nog maar één infuus in zijn handje, waar om de 6uur 20 minuten antibiotica langs moet.

And. That’s. It.

Geen continu infuus ergens anders, geen drains, geen sondes, geen zuurstof.

En voor het eerst sprak de pneumologe ook over ‘naar huis’. Dat werd tot nu toe nooit gezegd, behalve als wij er expliciet naar vroegen – en dan eerder in de trant van ‘oei oei oei, nog zééééééééker tot dan en waarschijnlijk langer’.

De planning nù is evenwel: morgen een foto, vrijdag bloed trekken. Als beiden gunstig zijn: maandag of dinsdag opnieuw foto en bloed en dan ‘indien ok, naar huis’ in de volgende dagen.

Wij blijven voorzichtig, er zijn nog veel ‘als’en’. Maar stel u voor. Dat volgende week de beide De Leeuw –broers terug thuis zouden slapen.

Wat zou dat gewoon zalig zijn.

Belangrijkste wapenfeit van de dag: drie boterhammen met choco deze morgen binnengespeeld. Nadien heeft ie het wel gehouden bij nog twee soja-puddingkjes, maar bon, alles is een begin en tot nader order gaat deze dag de annalen in als ‘De Dag Dat Matisse Eindelijk Terug Iets Wou Eten’

Voor de rest weinig nieuws te vertellen, alweer: bloedinfectiewaarden waren stabiel: niet naar beneden maar ook niet naar boven. Geen foto gemaakt, dus geen zicht daarop. De uitslag van het labo van de catheder van gisteren is nog niet binnen – ze moeten dat nl op ‘kweek’ zetten om te zien of er beestjes uit groeien.  Voorlopig evenwel nog geen koorts. De hoop groeit dus. De prof was deze middag ook nog steeds ‘voorzichtig positief’.

‘k Heb wel goed gelachen toen ie met zijn dokterstasje begon te spelen: hij heeft duidelijk in al zijn zieligheid ook wel goed opgelet de afgelopen drie weken en er kwamen een aantal zeer herkenbare zinnen uit

Misschien moet ie dus later maar dokter worden ipv dierenarts…