Dat ik dus nog steeds op mijn roze wolkje loop. Niet moeilijk met die modeldochter. Ze zit zo hard op schema (of ervoor), huilt zo weinig, is zo vrolijk en slaapt zo goed, dat ik het zelf soms bijna niet eens geloof.
Wat een verschil met de broers. Die waren ook geweldig lief en mooi en al wat ge wilt in pure mijn-kind-schoon-kind-stijl, maar ik herinner me vele onderbroken nachten, vele keren & uren vertwijfeld rondlopen met een huilend kind – met totaal geen idee wat er nu weer mis was.
Nu niet zo: ik wéét wat elk huiltje wil zeggen: moe, honger of boos omdat de draaimolen boven haar hoofd is stilgevallen. Valt mee om te onthouden, niet? Dus indien op tijd in slaap, op tijd eten en op tijd terug op ‘t knopke duwen: quasi geen lawaai – op wat schaterlachen en ei-ei-ei klanken na.
Al vraag ik me ook wel soms es af waar we aan begonnen zijn, ge moet daarniet onnozel over doen: als ze alledrie terzelfdertijd honger hebben, moe zijn of aandacht willen (of elke combinatie van die drie) is het in één woord hectisch.
Maar daar hebben we dus voor gekozen – en worden we elke dag ruimschoots voor beloond met & door dit zonnetje in huis 
Wablief?