‘Ons pa wordt volgend jaar 65.’ zei mijn broer tegen mij. Of omgekeerd. ‘En ze zijn precies niet van plan een feestje te organiseren.’ zei de andere. ‘Waarom doen wij dat dan niet voor hen?’ zei de ene terug. ‘En we vieren er meteen hun 40 jarig huwelijk bij. Dan is het een feest voor hen beiden.’ zei de andere. ‘Maar er moet nog een verrassingsact zijn.’ vulde de ene aan. Waarop de andere zei: ‘we laten de 3 broers van onze pa uit zweden over komen!’
En zo geschiedde.
Er werden ouderwetse brieven geschreven naar het enige familielid dat ginds een beetje Engels sprak. Het adres was helemaal verkeerd, maar postbodes blijken ginds in het hoge noorden van een ontzetten volharding te getuigen en vond de bestemmeling toch. Waarop een e-mail volgde en er eindelijk, na een jaar of tien, terug contact was.
Er werden feestlocaties bezocht en ook uitgekozen.
De menu werd besteld, de wijn voorgeproefd.
Er werd ingebroken in de pc van Oma & Opa om adressenlijsten te vinden.
86 familieleden, ex-collega’s en vrienden werden uitgenodigd. 72 zegden toe.
6 februari werd in de agenda van Oma & Opa geblokkeerd voor een etentje.
Filmpjes werden opgenomen van kleinkinderen en zweedse familie.
De speech werd geschreven, de powerpoint gemaakt.
En toen, na maanden voorbereiding, was het moment daar.
En het was in één woord ‘geweldig’:
Complete suprise voor de feestvarkens…
Speech met een lach en een traan.
Mega-emo-moment bij het weerzien van de familie. De helft van de boot in tranen.
En nadien een fijn feestje, lekker eten, beetje uit de bol gegaan.
Echt maar dan ook echt fijn. Niet voor herhaling vatbaar, want dit doe je maar één keer. Maar geweldig.
Wablief?