Wat een zalige, belachelijk warme paasvakantie was dit.
Het begon nochtans niet geweldig. Papa Leeuw zat nameijk een beetje vast in Ouagadougou (Burkina Faso that is, en dat ligt ergens in Afrika, maar ik zou niet weten waar en ik ben te lui om het op te zoeken 
), waar soldaten aan het muiten waren geslagen tegen de zittende dictator, en gelijk wel veel in het rondschoten en plunderden en hotels overvielen en wegen barricadeerden en nog van die dingen die ge leest in de krant (of niet, als het over Burkina Faso gaat en er geen olie mee gemoeid is), maar die ge liever niet live meemaakt, tenzij ge Rudi Vranckx of zo noemt. En ‘t was niet geweldig evident om terug thuis te geraken. Op een veilige manier.
Maar bon, één dag later dan gepland was ie dan toch thuis, en wij waren daar vaneigens blij mee.
De beide jonge leeuwen ook. konden ze weer onnozel doen met de papa. En de kruiwagen gebruken waarvoor ie niet gemaakt was.
En toen gingen we naar zee, en bouwden we zandbergen. En wachtten toen tot de zee de berg zou ‘opeten’.
En we reden rond met go-karts, een babyroze auto die enkel en alleen gekozen werd omdat er een koalabeer op stond, en een ander rood plastieken geval.
En we aten frietjes en ijsjes en maakten ons gigantisch vuil en het was een supertoffe dag. Somehow zijn toffe dagen tegenwoordig allemaal supertoffe dagen. Intenser dan vroeger. One of the positive sides van het UZ Jette-avontuur.
‘t Was belachelijk warm, de rest van de dagen – als ze niet bij oma & opa waren omdat wij bij Sergio mochten gaan eten, jawel, de Sergio van de topgerechjes – zijn ze niet uit de zandbak geweest, onze kinders. Elke dag opnieuw. Met veel water (ok, niet 100% ecologisch verantwoord) en de raarste spellekes. Uren aan een stuk. Elke dag weer.
Heel ons huis ligt vol zand. Tot in ons eigen bed toe.
En dan was het ook nog pasen en paaseitjes-tijd. Maar ‘t was dus belachelijk warm deze vakantie. En ‘t duurde even voor de eitjes ontdekt waren. En dus waren er een pak die meer chocomelk dan ei waren geworden.
Maar who cares. Die van ons alvast niet, dus wij ook niet.
‘t Was leuk, ‘t was ontspannend.
Dit weeksken heeft gigantisch deugd gedaan…
Senne is een waterrat. De hele dag in en uit het zwembad in Frankrijk. Helemaal geëquipeerd met bandjes, duikbril, zwemplank en mega-super-kei-cool waterpistool. Tegen ‘t einde van de week ging het al zonder duikbril, zonder deze bandjes, maar wel met een 
Wablief?