Matisse is een dierenvriend. Van kleinsaf al. Enfin, nu is hij ook nog klein natuurlijk, maar al vanaf ie het verschil zag tussen een pluchen beest en een levend beest of zo. Het is zo’n kind waarvan wij later tegen zijn liefjes gaan zeggen dat hij nog geen twee was toen ie beren niet meer gewoon ‘beer’ noemde, maar wel ‘bruine beer’, ‘rode panda’, ‘gewone panda’, ‘koalabeer’ of ’ijsbeer’. Of nog geen vier toen hij in Planckendael bij wat voor mij gewoon een ‘egel’ was, zei ‘dat is wel geen gewone egel hé mama, dat is een mierenegel’ – en dat hij toen gelijk had en al. Of dat hij nu in de grote dierenatlas, zonder enig aarzelen de gevlekte koeskoes aanduidt. De wàt? Ja, de gevlekte koeskoes. Bestaat. Staat in de dierenatlas bij Australië. Kijk hier: http://nl.wikipedia.org/wiki/Gevlekte_koeskoes
En als hij dan later studeert voor dierenarts, gaan wij ook vertellen van zijn absolute voorliefde voor koala’s. Hoe hij tot voor kort ervan overtuigd was dat hij niet Matisse De Leeuw, maar wel Matisse De Koala heette. Hoewel hij het onontkenbare ondertussen aanvaard heeft, hebben we wel van koalakroon en koalataart gedaan, de afgelopen dagen. Hij werd namelijk vier. En gisteren kregen we 8 extra kleuters op bezoek voor zijn eerste echte verjaardagsfeest met kindjes. Mijn respect voor de kleuterjuffen is er weer op gegroeid. Ze hebben zich geweldig geamuseerd, maar liepen af en toe allemaal wel heel erg de andere kant op 
Enige improvisatie en adaptatie van ons schattenzoektochtscript drong zich regelmatig op. En het was – tegen alle voorspellingen in – geweldig mooi weer! Voorlopig de ‘verjaardag van zijn leven’ in ieder geval. Tot die van volgend jaar uiteraard
Wablief?