Een rethorische vraag dringt zich – na een nachtje op, boven & naast de wc-pot – op: waarom pakken mama’s altijd alle degoutant vieze beestjes van baby’s over en blijven papa’s daar op één enkele uitzondering na, steeds van gespaard?
Niet dat ik papa Leeuw hetzelfde toewens, maar zo omgekeerd, ikke daar zo es van gespaard blijven, dat zou toch wel es tof zijn…
3 weken en een half. Meer dan ik ooit had durven hopen. Zo lang heeft Matisse het zonder onderbreken volgehouden in de creche. Maar nu heeft hij er natuurlijk dubbel en dik van: diarree, overgeven, snotteren, hoesten, iets met een schimmel in zijn mondje. Het hele babyziekte-gamma dus. Behalve koorts, vreemd genoeg. En hij blijft er nog happy onder ook. Alleen de nachten iets minder. Beetje kreunen en zo. Beetje veel. Beetje continu. En dus ben ik moe, wreed moe. Na de 4de nacht begint dat zo precies te wegen. Maar de cola light voorraad is aangevuld, dus we zullen er ons wel weer doorslaan. Maar kom niet met teveel problemen af vandaag, want mijn hoofd kan het niet aan momenteel. Merci 
|
Wablief?